ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಮು, ರವಿ ಮತ್ತು ಕವಿತಾ ಎಂಬ ಮೂವರು ಅಣ್ಣತಮ್ಮಂದಿರು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸೋಮು ತುಂಬಾ ಶ್ರಮಜೀವಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಹೊಲವನ್ನು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ರವಿ ಮಾತ್ರ ತುಂಬಾ ಸೋಮಾರಿ. 'ನಾಳೆ ನೋಡೋಣ' ಎನ್ನುವುದೇ ಅವನ ಮಂತ್ರವಾಗಿತ್ತು.
ಒಂದು ವರ್ಷ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ಸೋಮು ತನ್ನ ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡನು. ಆದರೆ ರವಿ, 'ಮಳೆ ಬಂದರೆ ತಾನೇ ಆಗುತ್ತದೆ' ಎಂದು ಮಲಗಿದ್ದನು. ಇದರಿಂದ ಅವನ ಹೊಲ ಮತ್ತು ದನಕರುಗಳು ನಾಶವಾದವು. ರವಿ ತನ್ನ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ತುಂಬಾ ದುಃಖಿತನಾದನು.
ರವಿ ಅಳುತ್ತಾ ಸೋಮುವಿನ ಬಳಿ ಬಂದಾಗ, ಸೋಮು ಹೇಳಿದನು, 'ರವಿ, ನಿನ್ನ ಸೋಮಾರಿತನ ಕೇವಲ ನಿನ್ನನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೇ ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ನೀನು ಈಗಲೇ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಗೌರವವೂ ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತದೆ.' ರವಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ಸೋಮಾರಿ ತನ ಬಿಟ್ಟು ಸೋಮು ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ಅವನ ಜೀವನ ಮತ್ತೆ ಸುಧಾರಿಸಿತು.
