ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு, ரவி மற்றும் கவிதா என்ற மூன்று சகோதரர்கள் வாழ்ந்து வந்தனர். மூத்தவன் சோமு மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன்; அவன் தன் விவசாய நிலத்தைப் பராமரிப்பதிலும், புதிய முறைகளைக் கற்றுக்கொள்வதிலும் எப்போதும் ஆர்வமாக இருப்பான். இரண்டாவதுவன் ரவி, ஒரு மிகப்பெரிய சோம்பேறி. காலையில் சூரியன் உதித்தாலும் அவன் தூங்கிக்கொண்டே இருப்பான். 'நாளை பார்த்துக்கொள்ளலாம்' என்பதுதான் அவனது மந்திரம். இளையவள் கவிதா, தன் தம்பியின் நிலையை நினைத்து எப்போதும் கவலைப்படுவாள்.
ஒரு வருடம் கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. சோமு தனது சேமிப்பையும், கடின உழைப்பையும் வைத்துத் தனது நிலத்தை மீட்டெடுத்தான். ஆனால் ரவி, 'மழை வரும்போது பார்த்துக்கொள்ளலாம்' என்று சோம்பேறித்தனமாகப் படுத்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது நிலமும், அவனது கால்நடைகளும் மெல்ல மெல்ல அழிந்து போயின. ரவிக்குத் தன்னால் எதையும் செய்ய முடியாது என்ற பயம் வந்துவிட்டது. ஒருநாள் அவன் அழுதபடி சோமுவிடம் வந்தான். 'அண்ணா, நான் எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்டேன். என் எதிர்காலமே இருட்டாகத் தெரிகிறது' என்றான்.
சோமு அவனைத் தழுவிக்கொண்டு, 'ரவி, நீ சோம்பேறித்தனத்தால் உன்னை மட்டுமல்ல, நம் குடும்பத்தின் பெருமையையும் சேர்த்து அழித்துக்கொண்டிருக்கிறாய். நீ இப்போது விழித்துக்கொண்டால் மட்டுமே நம்மால் மீண்டும் எழ முடியும்' என்றான். ரவியின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. அன்று முதல் அவன் சோம்பேறித்தனத்தைக் கைவிட்டு, சோமுவுடன் சேர்ந்து உழைக்கத் தொடங்கினான். மெல்ல மெல்ல அவன் நிலமும் செழித்தது, அவனது வாழ்க்கைப்பயணமும் ஒளிபெற்றது.
