ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ತಿಕ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಮರದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಕಾರ್ತಿಕ್ನ ಗೆಳೆಯ ರೋಹನ್ ಯಾವುದೇ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ, ಹಳ್ಳಿಯ ಹಬ್ಬಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಕೆತ್ತುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕಾರ್ತಿಕ್ನ ತಂದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಕೆಲಸ ಬಹಳ ಕಠಿಣವಾಗಿತ್ತು. ಕಾರ್ತಿಕ್ನ ಕೈಗಳು ನೋವುಗೊಂಡವು, ಸುಸ್ತಾಯಿತು. ರೋಹನ್ ಹೇಳಿದನು, "ಕಾರ್ತಿಕ್, ಇದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು! ನಮಗೆ ನೋವಾಗುತ್ತಿದೆ, ಬನ್ನಿ ಆಟವಾಡೋಣ." ಆದರೆ ಕಾರ್ತಿಕ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, "ಈ ನೋವು ನಮಗೆ ಹೊಸತನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಿದೆ, ಇದು ನಮಗೆ ಸಿಗುವ ಬಹುಮಾನ," ಎಂದನು.
ಕಾರ್ತಿಕ್ ನೋವನ್ನು ನೋಯುವಂತೆ ನೋಡದೆ, ಅದನ್ನು ಒಂದು ಸವಾಲಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು. ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗಮನ ಹರಿಸಿದನು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಆ ವಿಗ್ರಹವು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಕಾರ್ತಿಕ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದ ರೋಹನಿಗೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. "ಕಾರ್ತಿಕ್ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ," ಎಂದು ರೋಹನ್ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದನು. ಕಷ್ಟವನ್ನು ಸುಖವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ ಕಾರ್ತಿಕ್ ಎಲ್ಲರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರನಾದನು.
