ಒಂದು ಸುಂದರ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಯುವಕನಿದ್ದನು. ಅವನು ರಾಜನ ಅತ್ಯಂತ ನಂಬಿಕಸ್ತ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದನು. ವಿಕ್ರಮ್ನ ತಾಯಿ ವಯಸ್ಸಾದವರಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಔಷಧಿ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ದಿನ ರಾಜನು ವಿಕ್ರಮ್ನನ್ನು ಕರೆದು, "ರಾಜ್ಯದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ನಮಗೆ ತಕ್ಷಣವೇ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ಹಣದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ. ಅದನ್ನು ನೀನು ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಒದಗಿಸಬೇಕು," ಎಂದು ಆದೇಶಿಸಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಹಸಿವನ್ನು ಮತ್ತು ಅವಳ ಕಷ್ಟವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ರಾಜನ ಖಜಾನೆಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣವನ್ನು ಕದ್ದು ತಾಯಿಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ಬಳಸಬಹುದು ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆ ಅವನಿಗೆ ಬಂತು.
ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮ್ ತಕ್ಷಣವೇ ನಿಂತನು. 'ನಾನು ಈ ಹಣವನ್ನು ಕದ್ದರೆ ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಹಸಿವು ನೀಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಸಜ್ಜನರು ನನ್ನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಗೌರವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ತಾಯಿಯ ಹಸಿವಿನಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟ,' ಎಂದು ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ, ಜನರಿಂದ ದೇಣಿಗೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಸನ್ಮಾರ್ಗಗಳ ಮೂಲಕ ಹಣವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ರಾಜನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು, ವಿಕ್ರಮ್ ತಾಯಿಗೆ ಉತ್ತಮ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಘನತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡನು.
