சோழ தேசத்தின் ஒரு சிறிய கிராமத்தில் மாறன் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் அந்த நாட்டின் மன்னருக்கு மிக நெருக்கமான மற்றும் நம்பிக்கைக்குரிய அமைச்சராகப் பணியாற்றி வந்தான். மாறனின் அம்மா, ஒரு வயதான மூதாட்டி. அவர் உடல்நலம் குன்றியிருந்ததால், உணவும் மருந்தும் சரியாகக் கிடைக்காமல் மிகவும் பலவீனமாக இருந்தார்.
ஒருமுறை, நாட்டின் எல்லைப் பகுதியில் ஒரு பெரிய போர் மூளும் சூழல் ஏற்பட்டது. மன்னர் மாறனிடம், "மாறன், இந்த போருக்காகத் தேவையான அனைத்துப் பணத்தையும் திரட்ட வேண்டும். நீ உடனடியாகப் பெரும் தொகையைச் சேகரிக்கத் திட்டமிடு," என்று கட்டளையிட்டார். அந்தப் பணத்தைச் சேகரிக்க மாறன் ஒரு தவறான வழியைப் பின்பற்றலாம் என்று அவனது நண்பன் எச்சரித்தான். அதாவது, மக்களின் வரிப்பணத்தைத் திருடி அல்லது வஞ்சகமான முறையில் அரசனிடம் ஒப்படைத்து, தனது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தித் தனது தாய்க்குத் தேவையான வசதிகளைச் செய்து கொள்ளலாம் என்று அவனுக்கு ஒரு யோசனை வந்தது.
மாறன் தன் தாயின் பசியையும், அவர் தவிப்பதையும் பார்த்தபோது அவனது மனம் கலங்கியது. 'இப்போது நான் தவறான வழியில் பணம் திரட்டினால், என் தாயின் பசியைத் தீர்க்கலாம், ஆனால் ஒரு சிறந்த மனிதராக நான் வாழ்ந்த அடையாளத்தை இழந்துவிடுவேன். அறிஞர்கள் என்னைப் பார்த்துப் презனிப்பார்கள்,' என்று அவன் நினைத்தான். அவன் தன் தாயின் பசியை விட, தன் நேர்மையே முக்கியம் என்று முடிவு செய்தான். அவன் மிகவும் கடினமான, ஆனால் நேர்மையான வழியில் மக்களின் ஒத்துழைப்பைப் பெற்றுத் தேவையான நிதியைத் திரட்டினான். அவனது நேர்மையைக் கண்டு மன்னரும் வியந்து போய்த் தந்து, அவனது தாய்க்கும் சிறந்த மருத்துவ வசதிகளைச் செய்து கொடுத்தார். மாறன் தன் தாயின் பசியைத் தீர்த்தான், ஆனால் தன் கௌரவத்தை விட்டுக்கொடுக்கவில்லை.
