ഒരു വലിയ രാജ്യത്ത് മാധവൻ എന്നൊരു യുവാവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ രാജാവിന്റെ വിശ്വസ്തനായ ഒരു മന്ത്രിയായിരുന്നു. മാധവന്റെ അമ്മ വളരെ പ്രായമായ ആളായിരുന്നു. രോഗം കാരണം അവർക്ക് കൃത്യമായി ഭക്ഷണം കഴിക്കാനോ മരുന്ന് കഴിക്കാനോ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയിലായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ രാജാവ് മാധവനെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു, "രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷയ്ക്കായി നമുക്ക് വലിയൊരു തുക ഉടൻ തന്നെ കണ്ടെത്തണം. അത് എങ്ങനെയെങ്കിലും നീ ചെയ്യണം."
മാധവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത വന്നു. രാജസേവകനായ തനിക്ക് ഭരണകൂടത്തിന്റെ പണം രഹസ്യമായി ഉപയോഗിച്ച് അമ്മയുടെ വിശപ്പടക്കാം. അമ്മയുടെ തളർന്ന മുഖം കാണുമ്പോൾ മാധവന്റെ മനസ്സ് വിങ്ങുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു, 'ഞാൻ ഈ തെറ്റ് ചെയ്താൽ എന്റെ അമ്മയുടെ വിശപ്പ് മാറിയേക്കാം, പക്ഷേ ലോകം എന്നെ ഒരു മോശക്കാരനായി കാണും. വിവേകശാലികൾ എന്നെ പുച്ഛിക്കും.'
അമ്മയുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ കണ്ടിട്ടും മാധവൻ തെറ്റായ വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തില്ല. അവൻ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത്, സത്യസന്ധമായ മാർഗത്തിലൂടെ ആവശ്യമായ പണം കണ്ടെത്തി. മാധവന്റെ ഈ സത്യസന്ധതയിൽ സന്തോഷിച്ച രാജാവ്, മാധവന്റെ അമ്മയ്ക്ക് മികച്ച ചികിത്സയും ഭക്ഷണവും നൽകാൻ ഉത്തരവിട്ടു. തന്റെ അന്തസ്സ് കളയാതെ തന്നെ മാധവൻ തന്റെ കടമ നിർവ്വഹിച്ചു.
