ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಅತೀವ ಆಸೆ ಇತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಅವನು ತನ್ನ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಪರೂಪದ ಹೂವಿನ ಗಿಡವನ್ನು ನೆಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
ಅರ್ಜುನನು ದಿನವೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಗಿಡಕ್ಕೆ ನೀರು ಹಾಕಿ ಪೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ನಂತರ, ಒಂದು ಭೀಕರ ಬಿರುಗಾಳಿ ಬಂದಿತು. ಅರ್ಜುನನು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಆ ಗಿಡವು ಬೇரோடு ಕಿತ್ತು ಬಿದ್ದಿತು. ಅರ್ಜುನನು ಅಳುತ್ತಾ, 'ನಾನು ಸೋತುಬಿಟ್ಟೆ, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಾನು ಯಾವುದನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಅಳತೊಡಗಿದನು.
ಅವನ ತಾತ ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು, 'ಅರ್ಜುನ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಎರಡು ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲನೆಯದು, ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಬಾರದು. ಎರಡನೆಯದು, ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಅದು ವಿಫಲವಾದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಧೃತಿಗೆಡಬಾರದು. ಸೋಲು ಎನ್ನುವುದು ಕಲಿಕೆಯ ಒಂದು ಭಾಗ.'
ತಾತನ ಮಾತುಗಳು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ನೀಡಿದವು. ಅವನು ತನ್ನ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿಕೊಂಡು, ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ಗಿಡವನ್ನು ನೆಟ್ಟನು. ಈ ಬಾರಿ ಬಿರುಗಾಳಿಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬೇಲಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಅವನ ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಫಲ ಸಿಕ್ಕಿತು.
