ஒரு அழகான கிராமத்தில் அர்ஜுனன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்கு மரம் வளர்ப்பது என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். ஒருமுறை, அவன் தனது தோட்டத்தில் ஒரு அபூர்வமான பூச்செடியை நட முடிவு செய்தான். அந்தச் செடி வளர அதிகப் பொறுமையும், சரியான கவனிப்பும் தேவைப்பட்டது.
ஆரம்பத்தில், அர்ஜுனன் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் தண்ணீர் ஊற்றிப் பராமரித்தான். ஆனால், சில வாரங்களிலேயே ஒரு பெரிய புயல் வீசியது. அந்தப் புயலில் அர்ஜுனன் எவ்வளவுதான் முயற்சி செய்தும், அவன் நட்ட அந்தச் செடி வேரோடு பிடுங்கி வீழ்ந்துவிட்டது. அர்ஜுனன் மிகவும் வருத்தமடைந்தான். 'இனிமேல் நான் எதையும் செய்யமாட்டேன், நான் தோற்றுவிட்டேன்' என்று அழத் தொடங்கினான்.
அப்போது அவனது தாத்தா அவனிடம் வந்தார். 'அர்ஜுனா, ஒரு செயலைச் செய்யும்போது அது நமக்கு அழிவைத் தரும் என்று தெரிந்தே அதைச் செய்யக்கூடாது. அது தவறு. ஆனால், ஒரு செயலைச் செய்து முடித்த பிறகு, அது தோல்வியில் முடிந்தால் அதைக் கண்டு சோர்ந்து போய்விடக் கூடாது. அதுவும் தவறு. விழுந்த இடத்திலிருந்து மீண்டும் எழுந்து புதிய முயற்சியைத் தொடங்குவதே புத்திசாலித்தனம்' என்றார்.
தாத்தாவின் வார்த்தைகள் அர்ஜுனனுக்குப் புரிந்தன. அவன் அழுகையை நிறுத்திவிட்டு, மீண்டும் ஒரு புதிய செடியை எடுத்து, இந்த முறை புயலிலிருந்து காக்க ஒரு சிறிய வேலி அமைத்து நட்டான். அவனது விடாமுயற்சி பலன் தந்தது.
