ಗಡಿಭಾಗದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಅರುಣ್ ಎಂಬ ಯುವಕನಿದ್ದನು. ಅವನು ಬಹಳ ಚತುರನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ದೋಷವಿತ್ತು; ಕೋಪ ಬಂದಾಗ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಅವನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಒಮ್ಮೆ, ನೆರೆಯ ದೇಶದ ರಾಜನು ಅರುಣ್ನ ದೇಶದ ರಾಜನಿಗೆ ಒಂದು ಪತ್ರವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಆ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ರಾಜನ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕಠಿಣ ಟೀಕೆಗಳಿದ್ದವು. ಈ ಸಂದೇಶವನ್ನು ತಲುಪಿಸಲು ಅರುಣ್ ಆಯ್ಕೆಯಾದನು. ಅನ್ಯರಾಜ್ಯದ ರಾಜಸಭೆಗೆ ಹೋದಾಗ, ಅಲ್ಲಿನ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಅರುಣ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗತೊಡಗಿದರು. ಒಬ್ಬ ಮಂತ್ರಿ ಅರುಣ್ನನ್ನು ಕೆಣಕುತ್ತಾ, 'ನಿಮ್ಮ ರಾಜನ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಎಷ್ಟು ಮೂರ್ಖತನದಿಂದ ಕೂಡಿವೆ ಅಲ್ವಾ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಅರುಣ್ನಿಗೆ ತೀವ್ರ ಕೋಪ ಬಂದಿತು. ಅವನು ಆ ಮಂತ್ರಿಯನ್ನು ಬೈಯಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವನು ನಿಂತನು. 'ನಾನು ಈಗ ಕೋಪದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಅದು ನನ್ನ ರಾಜನ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ತರುತ್ತದೆ. ನಾನು ಕೇವಲ ರಾಜನ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಹಿಂದಿನ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಬೇಕು' ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
ಅವನು ತನ್ನ ಕೋಪವನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಿಕೊಂಡು, ಬಹಳ ಶಾಂತವಾಗಿ ಮತ್ತು ಗೌರವಯುತವಾಗಿ ರಾಜನ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು. ಅವನ ಈ ಸಂಯಮವನ್ನು ಕಂಡು ಅಲ್ಲಿನ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಬೆರಗಾದರು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಅರುಣ್ನ ನಡತೆಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದ ಅನ್ಯರಾಜ್ಯದ ರಾಜನು ಶಾಂತಿಯ ಹಾದಿಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡನು. ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿಡುವುದು ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ ಎಂದು ಅರುಣ್ ಅಂದು ಕಲಿತನು.
