അതിർത്തിക്കടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു യുവാവുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ബുദ്ധിമാനായിരുന്നെങ്കിലും, ദേഷ്യം വരുമ്പോൾ വാക്കുകൾ നിയന്ത്രിക്കാൻ അവന് കഴിയില്ലായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ, അയൽരാജ്യത്തെ രാജാവ് തന്റെ രാജ്യത്തെ രാജാവിന് ഒരു കത്ത് അയച്ചു. ആ കത്തിൽ രാജാവിന്റെ ചില തീരുമാനങ്ങളെ പരിഹസിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള കടുത്ത വിമർശനങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ഈ സന്ദേശം കൈമാറാൻ അർജുനെ തിരഞ്ഞെടുത്തു. അന്യരാജ്യത്തെ കൊട്ടാരത്തിലെത്തിയ അർജുനെ അവിടുത്തെ മന്ത്രിമാർ പരിഹസിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു മന്ത്രി അവനെ പ്രകോപിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു, 'നിങ്ങളുടെ രാജാവ് ഇത്രയും വിഡ്ഢിത്തം നിറഞ്ഞ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?'
അർജുന് വല്ലാത്ത ദേഷ്യം വന്നു. അവൻ ആ മന്ത്രിയെ തിരിച്ചു ശകാരിക്കാൻ ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് നിന്നു. 'ഞാൻ ഇപ്പോൾ ദേഷ്യപ്പെട്ട് സംസാരിച്ചാൽ അത് എന്റെ രാജാവിന്റെ അന്തസ്സിനെ ബാധിക്കും. എന്റെ രാജാവിന്റെ തീരുമാനങ്ങളിലെ സത്യം മാത്രം ഞാൻ പറയണം' എന്ന് അവൻ സ്വയം ഓർത്തു.
അവൻ തന്റെ ദേഷ്യം നിയന്ത്രിച്ച്, വളരെ ശാന്തമായും മാന്യമായും രാജാവിന്റെ തീരുമാനങ്ങളുടെ കാരണങ്ങൾ മാത്രം വിശദീകരിച്ചു. അവന്റെ ആ സ്വഭാവം കണ്ട് അവിടുത്തെ മന്ത്രിമാർ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. ഒടുവിൽ, അർജുന്റെ വിവേകത്തിൽ സംപ്രീതനായ രാജാവ് സമാധാനപരമായ ചർച്ചകൾക്ക് തയ്യാറായി. വാക്കുകളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ കരുത്തെന്ന് അർജുൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
