சோழ தேசத்தின் எல்லையில் இருந்த ஒரு சிறிய கிராமத்தில் இளமாறன் என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அறிவுக்கூர்மை உடையவன், ஆனால் அவனிடம் ஒரு குறை இருந்தது; கோபம் வந்தால் வார்த்தைகளைக் கட்டுப்படுத்த மாட்டான்.
ஒருமுறை, பக்கத்து நாட்டு மன்னர் சோழ மன்னருக்கு ஒரு கடிதம் அனுப்பினார். அந்த கடிதத்தில் மன்னரின் சில முடிவுகள் குறித்துக் கடுமையான விமர்சனங்கள் இருந்தன. அந்தச் செய்தியை எடுத்துச் செல்ல இளமாறனைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். இளமாறன் அந்தப் பெரிய மன்னரின் அரசவைக்குச் சென்றான். அங்குள்ள அமைச்சர்கள் அனைவரும் இளமாறனைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்தனர். ஒரு அமைச்சர், 'உன் மன்னர் ஏன் இவ்வளவு விசித்திரமான முடிவுகளை எடுக்கிறார்?' என்று இளமாறனைத் தூண்டிவிட்டான்.
இளமாறனுக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது. அந்த அமைச்சரின் முகத்தைப் பார்த்து, 'உன் மன்னரே அறிவில்லாதவர்!' என்று கத்தப் போனான். ஆனால், ஒரு நிமிடம் அவன் நின்றான். 'நான் இப்போது கோபப்பட்டுப் பேசினால், அது என் மன்னரின் கௌரவத்தைக் குறைத்துவிடும். என் மன்னர் எடுத்த முடிவில் உள்ள நியாயத்தை மட்டும் நான் சொல்ல வேண்டும்' என்று தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டான்.
அவன் ஆத்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, மிகவும் நிதானமாகவும், மரியாதையாகவும், மன்னரின் முடிவுகளுக்கான காரணங்களை மட்டும் விளக்கிப் பேசினான். அவனது நிதானத்தைக் கண்டு அங்கிருந்த அனைவரும் வியந்தனர். இறுதியில், அந்த மன்னர் இளமாறனின் பண்பைக் கண்டு மகிழ்ந்து, சோழ மன்னருடனான உறவை மேம்படுத்த வழிவகை செய்தார்.
இளமாறன் அன்று ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றான். வார்த்தைகளைக் கட்டுப்படுத்துவதே உண்மையான வலிமை.
