ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವೀರಪಾಣ್ಯ ಎಂಬ ರಾಜನು ಸುಖವಾಗಿ ರಾಜ್ಯಭಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಅನೇಕ ಮಂತ್ರಿಗಳಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಇಲಂಗೋವನ್ ಎಂಬ ಯುವ ಮಂತ್ರನಿಗೆ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಯಿತ್ತು. ಅವನು ಜನರ ಮಾತುಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮೂಲಕ ಅವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಓದಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದನು.
ಒಮ್ಮೆ ನೆರೆಯ ರಾಜ್ಯದ ರಾಜ ಕರಿಕಾಲನು ಔತಣಕೂಟಕ್ಕೆ ಬಂದನು. ಕರಿಕಾಲನು ತುಂಬಾ ಮೃದುವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದನು. 'ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸಲು ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಗಿದೆ' ಎಂದು ಅವನು ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಇಲಂಗೋವನ್ ಗಮನಿಸಿದನು; ಕರಿಕಾಲನ ಮಾತುಗಳು ಸಿಹಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ಕುತಂತ್ರವಿತ್ತು. ಅವನು ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕೋಪವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ವೀರಪಾಣ್ಯ ರಾಜನು ಇಲಂಗೋವನಿಗೆ ಕೇಳಿದನು, 'ಅವನು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯವನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅಲ್ಲವೇ?' ಇಲಂಗೋವನ್ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿದನು, 'ಮಹಾರಾಜರೇ, ಮಾತುಗಳು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬಹುದು, ಆದರೆ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸ್ನೇಹವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ವಂಚಿಸುವ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿವೆ.'
ಇಲಂಗೋವನ ಮಾತನ್ನು ನಂಬಿದ ರಾಜನು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯದ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದನು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಕರಿಕಾಲನು ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು, ಆದರೆ ರಾಜ ಮೊದಲೇ ಸಿದ್ಧನಿದ್ದರಿಂದ ಅವನ ಪ್ಲಾನ್ ಫೇಲ್ ಆಯಿತು. ಕರಿಕಾಲನು ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದನು. ಕಣ್ಣುಗಳ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಂತ್ರಿ ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಎಂಬುದು ರಾಜನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.
