பழங்காலத்தில் சோழ தேசத்தை அரசன் வீரபாண்டியன் ஆண்டு வந்தான். அவனுக்குப் பல அமைச்சர்கள் இருந்தனர், ஆனால் இளவரசன் இளங்கோவன் மட்டும் ஒரு விசித்திரமான திறமையைக் கொண்டிருந்தான். அவன் மனிதர்களின் வார்த்தைகளை விட, அவர்களின் கண்களைப் பார்த்து அவர்களின் மனதை எளிதில் புரிந்துகொள்வான்.
ஒருமுறை, அண்டை நாட்டு மன்னன் கரிகாலன் சோழ தேசத்திற்கு விருந்துக்கு வந்தான். கரிகாலன் மிகவும் புன்னகைப்பவனாகவும், இனிமையாகப் பேசுபவனாகவும் இருந்தான். 'உங்களுடன் நட்பு கொள்வதில் நான் பெருமகிழ்ச்சி அடைகிறேன்' என்று அவன் repeatedly கூறினான். ஆனால், இளங்கோவன் கவனித்தான்; கரிகாலனின் வார்த்தைகள் இனிமையாக இருந்தாலும், அவனது கண்கள் மட்டும் ஒருவிதமான கோபத்தையும், சூழ்ச்சியையும் மறைத்து வைத்திருந்தன. அவன் பேசும் போது அவனது கண்கள் ஒரு நொடி மட்டும் சுருங்கி, ஒருவிதமான வெறுப்பை வெளிப்படுத்தின.
அரசன் வீரபாண்டியன் இளங்கோவனிடம், 'அவர் மிகவும் அன்பானவர் போலத் தெரிகிறதே?' என்று கேட்டான். இளங்கோவன் மெதுவாகச் சொன்னான், 'அரசே, அவரது வாய் பொய்க்கலாம், ஆனால் அவரது கண்கள் உண்மையைச் சொல்கின்றன. அவர் நம்மை நண்பராகப் பார்க்கவில்லை, ஒரு வாய்ப்பாகப் பார்க்கிறார்.'
அடுத்த சில நாட்களில், கரிகாலன் ரகசியமாகத் தனது படைகளை எல்லைக்கு அருகில் நகர்த்தத் திட்டமிட்டான். இளங்கோவன் முன்னரே எச்சரித்ததால், வீரபாண்டியன் தனது பாதுகாப்பை பலப்படுத்தினான். கரிகாலனின் திட்டம் தோல்வியடைந்தது. இறுதியில், கரிகாலன் தனது தவறை உணர்ந்து மன்னிப்பு கேட்டான். வீரபாண்டியன் தனது அமைச்சர்களின் கூர்மையான பார்வையின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்தான்.
