ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದ ಒಂದು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ರಾಜಕುಮಾರನಿದ್ದನು. ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಶೌರ್ಯವಂತನಾಗಿದ್ದನು. ಒಮ್ಮೆ ರಾಜ್ಯದ ಮೇಲೆ ಶತ್ರುಗಳು ದಾಳಿ ಮಾಡಿದಾಗ, ವಿಕ್ರಮ್ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎದೆಗುಂದದೆ ಹೋರಾಡಿದನು. ಅವನ ಸಾಹಸವನ್ನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ವೀರ ಎಂದು ಹೊಗಳಿದರು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ರಾಜನ ಸಭೆ ನಡೆಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಮತ್ತು ಮಂತ್ರಿಗಳು ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊಸ ಯೋಜನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಚರ್ಚೆಯ ನಡುವೆ, ಆ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಪ್ಪು ಇರುವುದನ್ನು ವಿಕ್ರಮ್ ಗಮನಿಸಿದನು.
ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳ ಎದುರು ನಿಲ್ಲುವಾಗ ವಿಕ್ರಮ್ ಭಯಪಡಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಈ ವಿದ್ವಾಂಸರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಹೇಳಲು ಅವನಿಗೆ ಭಯವಾಯಿತು. 'ನಾನು ಹೇಳುವುದು ತಪ್ಪು ಎಂದು ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾರೆಯೇ?' ಎಂದು ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಆದರೆ, ತನ್ನ ದೇಶದ ಹಿತದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವನು ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಆ ತಪ್ಪನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದನು.
ವಿದ್ವಾಂಸರು ವಿಕ್ರಮನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದು ಸರಿ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಅವನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಎಲ್ಲರೂ ಅಭಿನಂದಿಸಿದರು. ಶತ್ರುಗಳ ಎದುರು ಸಾವು ಎದುರಾದರೂ ಹೆದರದೆ ನಿಲ್ಲುವುದು ಸುಲಭ, ಆದರೆ ವಿದ್ವಾಂಸರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಲು ಧೈರ್ಯ ಮಾಡುವುದು ನಿಜವಾದ ಶೌರ್ಯ ಎಂದು ವಿಕ್ರಮ್ ಅಂದು ಅರಿತನು.
