பழமையான சோழ தேசத்தில் இளவரசன் இளமாறன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் வீரத்திற்குப் பெயர் போனவன். ஒருமுறை, எல்லையில் ஒரு பெரிய போர் மூண்டது. இளமாறன் வாள் ஏந்தி, எதிரிகளின் கூட்டத்திற்கு நடுவே துணிச்சலாகப் போரிட்டான். அவனது வீரத்தைப் பார்த்துப் போர்க்களத்தில் இருந்தவர்கள் வியந்து போயினர். போர் முடிந்ததும், அவன் ஒரு மாபெரும் வீரனாகப் போற்றப்பட்டான்.
ஆனால், சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, நாட்டின் முக்கிய முடிவுகளை எடுக்கும் அரசவை கூடியது. அங்கு நாட்டின் பொருளாதாரம் மற்றும் புதிய சட்டங்கள் குறித்து விவாதம் நடந்தது. இளமாறன் அங்கு அமர்ந்திருந்தான். பெரிய அறிஞர்களும், அனுபவம் வாய்ந்த அமைச்சர்களும் தங்கள் கருத்துக்களைக் கூர்மையாகப் பரிமாறிக்கொண்டிருந்தனர். திடீரென்று, ஒரு அமைச்சர் ஒரு புதிய திட்டத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது, அதில் இருந்த ஒரு சிறிய தவறை இளமாறன் கவனித்தான்.
அனைவரும் அமைதியாக இருந்தனர். அந்தத் தவறைச் சொன்னால், அந்தப் பெரிய அறிஞர்களுக்கு முன்னால் தான் எப்படித் தெரிவது? அல்லது அவர்கள் தன்னைத் தவறு என்று சொல்லிவிடுவார்களோ? என்ற பயம் இளமாறனுக்குள் எழுந்தது. போர்க்களத்தில் எதிரிகளைப் பார்த்து அவன் பயப்படவில்லை, ஆனால் இந்த அறிவுக்கட்டத்தின் முன் அவன் தயங்கினான்.
சிறிது நேரம் யோசித்த இளமாறன், மெதுவாகத் தன் கையை உயர்த்தினான். தயக்கத்துடன் இருந்தாலும், உண்மையைச் சொல்லத் துணிந்தான். அவன் சொன்ன விளக்கத்தைக் கேட்டு, அறிஞர்கள் அனைவரும் அவனைப் பாராட்டினர். அவன் சொன்னது சரியே என்று அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டனர். அன்றுதான் இளமாறன் உணர்ந்தான்: எதிரியின் வாளுக்கு முன் நிற்பது எளிது, ஆனால் அறிஞர்களின் சபையில் உண்மையைச் சொல்லத் துணிவதே உண்மையான வீரம்.
