ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಷಾನ್ ಎಂಬ ಯುವಕನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಓದಿದವನು ಮತ್ತು ಬಹಳ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಭಯವಿತ್ತು; ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಸೇರಿ ಚರ್ಚಿಸುವಾಗ ಇಷಾನ್ ಅಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಲು ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದನು. ತಾನು ಏನಾದರೂ ತಪ್ಪು ಹೇಳಿದರೆ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾರೋ ಎಂಬ ಆತಂಕ ಅವನಲ್ಲಿತ್ತು.
ಒಮ್ಮೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ತೊಂದರೆಯಾದಾಗ, ಹಿರಿಯರು ಒಂದು ಸಭೆಯನ್ನು ನಡೆಸಿದರು. ಹಳ್ಳಿಯ ಕೆರೆಗೆ ನೀರು ತರಲು ಇಷಾನ್ ಹತ್ತಿರ ಒಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಉಪಾಯವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸಭೆಯ ಮುಂದೆ ಮಾತನಾಡಲು ಭಯಪಟ್ಟು ಅವನು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದನು.
ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಒಬ್ಬ ವಯಸ್ಸಾದ ಗುರುಗಳು ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದು, 'ಮಗನೇ, ಜ್ಞಾನವು ಒಂದು ದೀಪದಂತೆ. ಅದನ್ನು ಒಬ್ಬನೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಬೆಳಕನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಳ್ಳೆಯವರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಆ ದೀಪವನ್ನು ಹಚ್ಚಿದರೆ, ಅದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದಾರಿದೀಪವಾಗುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಿಂಜರಿಯಬೇಡ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ಗುರುಗಳ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ಇಷಾನ್, ಮುಂದಿನ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ಉಪಾಯವನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದನು. ಅವನ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಹಿರಿಯರು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡರು ಮತ್ತು ಆ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದರು. ಇದರಿಂದ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಅನುಕೂಲವಾಯಿತು. ಕೇವಲ ಓದಿದರೆ ಸಾಲದು, ಕಲಿತದ್ದನ್ನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಹೇಳುವ ಗುಣವೂ ಬೇಕೆಂದು ಇಷಾನ್ ಅಂದು ಅರಿತನು.
