സമാധാനപരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ഈശാൻ എന്നൊരു യുവാവ് താമസിച്ചിരുന്നു. അവൻ വലിയ പണ്ഡിതനായിരുന്നു, ഒരുപാട് പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചു പഠിച്ചവനും. എന്നാൽ അവന് ഒരു വലിയ പേടിയുണ്ടായിരുന്നു; നാട്ടിലെ മുതിർന്നവരും ജ്ഞാനികളും ഒത്തുചേരുന്ന സഭകളിൽ സംസാരിക്കാൻ അവന് ഭയമായിരുന്നു. 'ഞാൻ എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് പറഞ്ഞുപോയാലോ?' എന്ന പേടി അവനെ എപ്പോഴും പിന്നോട്ട് വലിച്ചു.
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിലെ ജലക്ഷാമം പരിഹരിക്കാൻ ഗ്രാമത്തിലെ കാരണന്മാർ ഒരു യോഗം ചേർന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ തോട് തിരിച്ചുവിട്ട് കൃഷിക്ക് വെള്ളം എത്തിക്കാൻ ഈശാന്റെ പക്കൽ ഒരു മികച്ച പദ്ധതിയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ സഭയിൽ സംസാരിക്കാനുള്ള പേടി കാരണം അവൻ തന്റെ ആശയം പറയാതെ നിശബ്ദനായി ഇരുന്നു.
ഇത് ശ്രദ്ധിച്ച ഒരു വൃദ്ധയായ അധ്യാപിക അവനോട് പറഞ്ഞു, 'മകനേ, അറിവ് ഒരു വിളക്ക് പോലെയാണ്. അത് തനിയെ വെച്ചാൽ ഇരുട്ടിൽ പേടി തോന്നും. എന്നാൽ നല്ലവരായ ആളുകളുടെ മുന്നിൽ ആ വിളക്ക് തെളിച്ചാൽ അത് എല്ലാവർക്കും വെളിച്ചം നൽകും. നിന്റെ അറിവിനെ പങ്കുവെക്കാൻ മടിക്കരുത്.'
അടുത്ത യോഗത്തിൽ ഈശാൻ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് മുന്നോട്ട് വന്നു. അവൻ തന്റെ പദ്ധതിയ വിവരിച്ചു പറഞ്ഞു. അവന്റെ ബുദ്ധിശക്തി കണ്ട് കാരണന്മാർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ആ പദ്ധതി നടപ്പിലാക്കിയതോടെ ഗ്രാമത്തിലെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ മാറി. അറിവ് മാത്രം പോരാ, അത് പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള ധൈര്യവും വേണമെന്ന് ഈശാൻ അന്ന് മനസ്സിലാക്കി.
