ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவன் பல நூல்களைப் படித்தவன், மிகுந்த அறிவாளி. ஆனால், அவனுக்கு ஒரு பெரிய பயம் இருந்தது. ஊர் பெரியவர்கள் மற்றும் அறிஞர்கள் கூடி விவாதிக்கும் கூட்டத்தைக் கண்டால், அவனுக்குத் தலை சுற்றும். 'நான் ஏதாவது தவறாகச் சொல்லிவிடுவேனோ?' அல்லது 'அவர்கள் என்னை ஏளனம் செய்வார்களோ?' என்று பயந்து, கூட்டத்திற்குப் பின்னால் ஒளிந்து கொள்வான்.
ஒருமுறை, அந்த ஊரின் நீர்நிலையைப் பற்றிய ஒரு முக்கியமான முடிவை எடுக்க ஊர் பெரியவர்கள் கூடினர். கிராமத்திற்குத் தேவையான புதிய கால்வாய் அமைப்பது குறித்துப் பல கருத்துக்கள் வந்தன. இளங்கோவிடம் ஒரு மிகச்சிறந்த யோசனை இருந்தது. அதைச் செயல்படுத்தினால் கிராமத்தின் வறட்சி நீங்கும். ஆனால், கூட்டத்தின் முன் பேசத் துணிவில்லாமல் அவன் அமைதியாகவே இருந்தான்.
அப்போது, ஒரு முதியவர் இளங்கோவின் அமைதியைக் கவனித்தார். அவர் அவனிடம் மென்மையாகச் சொன்னார், 'தம்பி, அறிவு என்பது ஒரு விளக்கு போன்றது. அதைத் தனியாக வைத்திருந்தால் இருட்டில் பயம் வரும். ஆனால், மற்ற நல்லவர்களின் முன்னிலையில் அந்த விளக்கத்தைக் காட்டினால், அது ஒளியைத் தரும். உன் அறிவைச் சொல்லத் தயங்காதே.'
இளங்கோ அந்த வார்த்தைகளைத் தன் நெஞ்சில் ஏற்றிக்கொண்டான். அடுத்த கூட்டத்தில், அவன் பயத்தை உதறித் தள்ளினான். மெதுவாகத் தன் யோசனையை முன்வைத்தான். அவனது தெளிவான விளக்கத்தைக் கேட்டு அனைவரும் வியந்து பாராட்டினர். அவனது அறிவால் கிராமத்திற்குப் பெரும் நன்மை கிடைத்தது. அன்றுதான் இளங்கோ உணர்ந்தான், கற்ற கல்வியும், அதைத் தைரியமாகப் பகிரும் துணிவும் சேர்ந்தால்தான் முழுமையடையும் என்று.
