ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಸಿರು ಗ್ರಾಮವಿತ್ತು, ಅದರ ಹೆಸರು 'ಹಸಿರುಮನೆ'. ಆ ಗ್ರಾಮದ ಹಿರಿಯರಾದ ಸೋಮನಾಥನವರು ಬಹಳ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು.
ಆ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ರಾಜು ಎಂಬ ರೈತನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವನಾಗಿದ್ದನು. ಬೆಳೆಗಳು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕುಸಿಯದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಲೆ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಒಂದು ವರ್ಷ ಮಳೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬರಗಾಲ ಬಂದಾಗ, ಉಳಿದ ರೈತರು ಧೃತಿಗೆಟ್ಟರು. ಆದರೆ ರಾಜು ಎದೆಗುಂದದೆ, ದೂರದ ಹಳ್ಳದಿಂದ ನೀರನ್ನು ತರಲು ಕಾಲುವೆಗಳನ್ನು ತೋಡಿದನು. ಅವನ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಬೆಳೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ ಬೆಳೆದವು.
ಅದೇ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಮೀರಾ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ಇದ್ದಳು. ಅವಳು ಅತ್ಯಂತ ಸದ್ಗುಣವಂತೆಯಾಗಿದ್ದಳು. ಒಮ್ಮೆ ಗ್ರಾಮದ ಧಾನ್ಯದ ಉಗ್ರಾಣದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಧಾನ್ಯಗಳು ಕಡಿಮೆ ಇರುವುದು ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅದನ್ನು ಯಾರೂ ಗಮನಿಸದಿದ್ದರೂ, ಮೀರಾ ತನ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ಆ ತಪ್ಪನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಶ್ರಮಿಸಿದಳು. ಅವಳ ನಡತೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮಾದರಿಯಾಯಿತು.
ಒಮ್ಮೆ ಒಬ್ಬ ರಾಜನು ಆ ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಬಂದನು. ಅಲ್ಲಿನ ಸಮೃದ್ಧ ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಜನರ ಉನ್ನತ ಗುಣಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಅವನು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದನು. 'ಕೇವಲ ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ದೇಶ ದೊಡ್ಡದಾಗದು, ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಬೆಳೆ ಮತ್ತು ಸದ್ಗುಣವುಳ್ಳ ಜನರಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಅದು ನಿಜವಾದ ದೇಶ' ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದನು.
ಅಂದಿನಿಂದ ಹಸಿರುಮನೆ ಗ್ರಾಮವು ಒಂದು ಆದರ್ಶ ನಾಡಿನ ಸಂಕೇತವಾಯಿತು.
