പണ്ട് പണ്ട്, പച്ചപ്പാർന്ന പാടങ്ങളും മനോഹരമായ മലനിരകളും നിറഞ്ഞ 'ഹരിതപുരം' എന്നൊരു ഗ്രാമമുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ കാരണവർ മാധവൻ എന്നൊരു മാന്യനായ മനുഷ്യനായിരുന്നു.
ആ ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു കർഷകൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ കഠിനാധ്വാനിയായിരുന്നു. വിളകൾ ഒട്ടും കുറയാതെ കൃഷി ചെയ്യാൻ അവന് പ്രത്യേക കഴിവുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വർഷം കഠിനമായ വരൾച്ച ഉണ്ടായപ്പോൾ, മറ്റ് കർഷകർ നിരാശരായെങ്കിലും അർജുൻ തളർന്നില്ല. അവൻ കഠിനമായി പരിശ്രമിച്ച് ദൂരെയുള്ള തോടുകളിൽ നിന്ന് കൃഷിയിടത്തിലേക്ക് വെള്ളമെത്തിച്ചു. അവന്റെ അധ്വാനം കാരണം പാടങ്ങൾ വീണ്ടും പച്ചപ്പണിഞ്ഞു.
അതേ ഗ്രാമത്തിൽ മീര എന്നൊരു പെൺകുട്ടിയുമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ വളരെ സൽസ്വഭാവിയായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിലെ പൊതുശേഖരത്തിൽ കുറച്ചു ധാന്യങ്ങൾ കുറവുള്ളതായി കണ്ടു. ആരും അത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയപ്പോൾ, മീര തന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം നിറവേറ്റുകയും ആ കുറവ് പരിഹരിക്കാൻ മുൻകൈ എടുക്കുകയും ചെയ്തു. അവളുടെ സത്യസന്ധത എല്ലാവർക്കും മാതൃകയായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഒരു രാജകുമാരൻ ഹരിതപുരം സന്ദർശിച്ചു. അവിടുത്തെ സമൃദ്ധമായ കൃഷിയും ജനങ്ങളുടെ ഉന്നതമായ സ്വഭാവവും കണ്ട് അദ്ദേഹം അത്ഭുതപ്പെട്ടു. 'വിഭവങ്ങൾ മാത്രം പോരാ, സമൃദ്ധമായ കൃഷിയും ഉന്നതരായ മനുഷ്യരും ഉള്ള ഇടമാണ് യഥാർത്ഥ രാജ്യം' എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
അന്നുമുതൽ ഹരിതപുരം ഒരു ഉത്തമ നാടിന്റെ അടയാളമായി മാറി.
