முன்னொரு காலத்தில், பசுமையான வயல்களும் உயர்ந்த மலைகளும் கொண்ட 'அமுதுவனம்' என்ற அழகான கிராமம் இருந்தது. அந்த கிராமத்தின் தலைவர் பெரியவர் மாணிக்கம். அவர் மிகவும் நேர்மையானவர்.
அந்தக் கிராமத்தில் ரவி என்ற ஒரு விவசாயி இருந்தான். ரவி மிகவும் கடின உழைப்பாளி. அவன் தனது நிலத்தில் பயிர்களைத் தள்ளாவிடாமல், செழிப்பாக வளர்க்கத் தெரிந்தவன். ஆனால், ஒரு ஆண்டு மழையினால் பயிர்கள் வாடின. மற்றவர்கள் சோர்ந்து போனபோது, ரவி விடாமுயற்சியுடன் கால்வாய்களைத் தோண்டித் தண்ணீரைச் சேகரித்தான். அவனது உழைப்பால் மீண்டும் வயல்கள் பச்சைப்பசேல் என மாறியது.
அதே கிராமத்தில் கதிர் என்ற இளைஞன் இருந்தான். அவன் மிகவும் நல்ல பண்புகளைக் கொண்டவன். ஒருமுறை, கிராமத்தின் பொதுவான தானியக் கிடங்கில் தவறுதலாகச் சில தானியங்கள்க் குறைந்துவிட்டன. அதைத் திருத்த யாரும் முன்வராதபோது, கதிர் தனது சொந்தச் சேமிப்பிலிருந்து அந்தப் பற்றாக்குறையைச் சரிசெய்து, உண்மைத்தன்மையைக் காத்தான். அவனது நேர்மை மற்றவர்களுக்கும் முன்மாதிரியாக இருந்தது.
ஒருமுறை பக்கத்து நாட்டு இளவரசன் அமுதுவனம் கிராமத்தைப் பார்வையிட வந்தான். அங்குள்ள செழிப்பான விவசாயத்தையும், மக்களின் உயர்ந்த குணங்களையும் பார்த்த அவன் வியந்து போனான். 'வெறும் செல்வம் மட்டும் இருந்தால் ஒரு நாடு சிறக்காது; செழிப்பான விவசாயமும், ஒழுக்கமான மனிதர்களும் இருக்கும் இடமே உண்மையான நாடு' என்று கூறிவிட்டுச் சென்றான்.
அன்று முதல், அமுதுவனம் கிராமம் ஒரு சிறந்த தேசத்தின் அடையாளமாகத் திகழ்ந்தது.
