ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರುಣ್ ಎಂಬ ರೈತನಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಧಾನ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತು ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನ ನೆರೆಯವನಾದ ವಿಕ್ರಮ್ನೊಂದಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ದೊಡ್ಡ ವೈಮನಸ್ಸಿತ್ತು. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಜಗಳವು ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ದೊಡ್ಡ ಗೋಡೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿತ್ತು.
ಒಮ್ಮೆ ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಬೆಳೆಗಳು ಒಣಗಿ ಹೋದವು. ಅವನ ಕುಟುಂಬವು ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅರುಣ್ ಗಮನಿಸಿದನು. ಅರುಣ್ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾಯಿತು. 'ಅವನು ನನ್ನ ವೈರಿ, ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಏಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು?' ಎಂದು ಅವನ ಅಹಂಕಾರ ಹೇಳಿತು. ಆದರೆ, 'ಸಂಪತ್ತು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದಲ್ಲ, ಅದು ಇತರರಿಗೆ ಬೆಳಕಾಗಬೇಕು' ಎಂದು ಅವನ ಆತ್ಮ ಹೇಳಿತು.
ಅರುಣ್ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ತನ್ನ ಧಾನ್ಯದ ಚೀಲಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ತರಕಾರಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ವಿಕ್ರಮ್ನ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ಇರಿಸಿದನು. ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಅದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೇವವಾದವು. ಅರುಣ್ ತೋರಿಸಿದ ಆ ದೊಡ್ಡ ಗುಣವು ಅವರ ನಡುವಿನ ದ್ವೇಷದ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಓಡಿಸಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಅರುಣ್ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದನು ಮತ್ತು ಅವರಿಬ್ಬರು ಮತ್ತೆ ಸ್ನೇಹಿತರಾದರು.
