ஒரு காலத்தில், சோழவந்தான் என்ற ஒரு விவசாயி இருந்தான். அவனிடம் நிறைய நிலமும், தானியங்களும் இருந்தன. ஆனால், அவனது பக்கத்து வீட்டுக்காரரான மாறன் என்பவருடன் அவனுக்குப் பல ஆண்டுகளாகப் பகை இருந்தது. ஒரு சிறிய எல்லைப் பிரச்சனை காரணமாகத் தொடங்கிய அந்தப் பகை, இருவருக்கும் இடையே ஒரு பெரிய சுவராக மாறிவிட்டது. இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தால் முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்வார்கள்.
ஒருமுறை, அந்த ஊரிலேயே கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. மாறனின் பயிர்கள் அனைத்தும் காய்ந்து போயின. அவனது குடும்பம் உணவின்றித் தவித்தது. சோழவந்தான் இதைக் கவனித்தான். அவனது மனதில் ஒரு போராட்டம் நடந்தது. 'அவன் எனக்கு எதிரி, அவனுக்கு ஏன் உதவ வேண்டும்?' என்று அவனது மனம் கேட்டது. ஆனால், அடுத்த நிமிடம், 'பகையைத் தீர்க்க ஆயுதம் தேவையில்லை, அன்பு போதும்' என்று அவனது உள்ளம் சொன்னது.
சோழவந்தான் மெதுவாகத் தனது தானியக் கிடங்கைத் திறந்து, ஒரு மூட்டை நெல் மற்றும் சில காய்கறிகளை எடுத்துக்கொண்டு மாறனின் வீட்டு வாசலில் வைத்தான். அடுத்த நாள் காலை, மாறன் வெளியே வந்தபோது, அந்த உதவியைக் கண்டு கண்கள் கலங்கினான். அவன் செய்த தவறுகளும், பழைய கசப்பான நினைவுகளும் அந்த நெல் மூட்டையின் முன்னால் மறைந்து போயின. சோழவந்தான் நேரில் வந்து, 'நண்பா, இது உனக்கானது' என்று கைகுலுக்கினான்.
அந்த ஒரு செயல், பல ஆண்டு காலப் பகையைத் தகர்த்தது. செல்வத்தைச் சரியாகப் பயன்படுத்தினால், அது வெறும் பொருளாக மட்டும் இல்லாமல், இருளை நீக்கும் ஒளியாக மாறும் என்பதை அந்த ஊரே உணர்ந்தது.
