ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ದೊಡ್ಡ ನಾಯಕನಾಗಬೇಕೆಂದು ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ, ರಾಜನು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಅದರ ಸುರಕ್ಷತೆಗಾಗಿ ಸ್ವಯಂಸೇವಕರನ್ನು ಆರಿಸಿದನು. ಅರ್ಜುನ್ ಮತ್ತು ಅವನ ಗೆಳೆಯ ವಿಕ್ರಮ್ ಕೂಡ ಅದರಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು.
ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸುವಾಗ ವಿಕ್ರಮ್ ಯಾವಾಗಲೂ, "ನಮಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಬೇಕು, ಆಗಲೇ ನಾವು ಬಲಿಷ್ಠರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ," ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಅರ್ಜುನ್, "ಕೇವಲ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ ವಿಕ್ರಮ್, ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಸರಿಯಾದ ಉಪಕರಣಗಳು, ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಮನೋಭಾವ ಇರಬೇಕು," ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು.
ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ದೊಡ್ಡ ಬಿರುಗಾಳಿ ಬಂದಿತು. ಜನರು ಭಯಪಟ್ಟು ಓಡತೊಡಗಿದರು. ವಿಕ್ರಮ್ ಭಯದಿಂದ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಅರ್ಜುನ್ ಮತ್ತು ಅವನ ತಂಡ ಯಾವುದೇ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಕೆಲಸ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರು ಮೊದಲೇ ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ, ಸರಿಯಾದ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಜನರನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಸಿದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಮತ್ತು ಎದುರಿಸುವ ಧೈರ್ಯವಿತ್ತು.
ಬಿರುಗಾಳಿ ನಿಂತ ಮೇಲೆ ರಾಜನು ಅರ್ಜುನ್ ತಂಡವನ್ನು ಹೊಗಳಿದನು. "ಬರೀ ದೊಡ್ಡ ಜನಸಮೂಹವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಮತ್ತು ಭಯವಿಲ್ಲದ ತಂಡವೇ ಒಬ್ಬ ನಾಯಕನ ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು," ಎಂದು ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು.
