சோழ தேசத்தின் ஒரு சிறிய கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குப் போர் வீரனாக வேண்டும் என்பது ஆசை. ஒருமுறை, அந்த நாட்டு மன்னர் ஒரு பெரிய திருவிழாவிற்குத் திட்டமிட்டார். அந்தத் திருவிழாவிற்குப் பாதுகாப்பு வழங்க ஒரு சிறிய குழுவைத் தேர்ந்தெடுத்தார். இளங்கோவும் அவனது நண்பன் மாறனும் அந்தப் பணியில் சேர்ந்தனர்.
அவர்கள் பயிற்சியின் போது, மாறன் எப்போதும் புதிய ஆயுதங்களையும், அதிக வீரர்களையும் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தான். ஆனால், இளங்கோ ஒரு விஷயத்தில் உறுதியாக இருந்தான். அவன் தன் குழுவினரிடம் சொன்னான், "வெறுமனே எண்ணிக்கையை மட்டும் கூட்டினால் போதாது. நம்மிடம் போதிய உணவு, சரியான கருவிகள், மற்றும் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக நிற்கும் மனப்பக்குவம் இருக்க வேண்டும்."
திருவிழாவின் போது, திடீரென ஒரு பெரிய காட்டு விலங்கு கூட்டத்திற்குள் புகுந்து மக்களைத் தொந்தரவு செய்தது. மாறன் பயந்து போய், "நம்மிடம் போதிய வீரர்கள் இல்லை, நாம் ஓடிவிடலாம்" என்று கூறினான். ஆனால், இளங்கோவின் குழு தயங்கவில்லை. அவர்கள் முன்னரே திட்டமிட்டபடி, ஒரு குழு விலங்கைத் திசைதிருப்ப, மற்றொரு குழு மக்களைப் பாதுகாப்பாக அழைத்துச் சென்றனர். அவர்களிடம் சரியான கருவிகளும், ஒருவருக்கொருவர் காயங்கள் ஏற்பட்டால் உதவுங்கள் என்ற உறுதியும் இருந்ததால், அவர்கள் எந்தப் பயமும் இன்றிச் செயல்பட்டனர்.
விலங்கு அமைதியான பிறகு, மன்னர் இளங்கோவின் குழுவைப் பாராட்டினார். "வெறும் வீரர்களைக் கொண்டிருப்பதை விட, ஒரு முழுமையான திட்டமும், பயமில்லாத மனமும் கொண்ட குழுவே ஒரு தலைவனுக்கு உண்மையான சொத்து" என்று மன்னர் கூறினார்.
