ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಾಡಿನ ಹತ್ತಿರದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಬಿಲ್ಲುಗಾರಿಕೆ ಎಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಅವನ ತಂದೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬೇಟೆಗಾರರಾಗಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಮೊದಲ ಬೇಟೆಗೆ ಸಿದ್ಧನಾದನು. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮೊಲ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಸುಲಭವಾದ ಗುರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅರ್ಜುನ್ ಬಾಣವನ್ನು ಬಿಟ್ಟನು, ಅದು ಸರಿಯಾಗಿ ಮೊಲಕ್ಕೆ ತಗುಲಿತು. ಅರ್ಜುನ್ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು. ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಅರ್ಜುನ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, 'ಮಗನೇ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮೊಲವನ್ನು ಹೊಡೆಯುವುದು ಸುಲಭ, ಅದು ನಿನಗೆ ಸಣ್ಣ ಖುಷಿ ನೀಡಬಹುದು. ಆದರೆ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆನೆಯನ್ನು ಗುರಿ ಇಟ್ಟು ಬಾಣ ಬಿಟ್ಟು ಅದು ತಪ್ಪಿದರೂ, ಆ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಆ ದೊಡ್ಡ ಗುರಿ ನಿನಗೆ ನೀಡುವ ಗೌರವ ದೊಡ್ಡದು' ಎಂದರು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಹಳ್ಳಿಯ ಹತ್ತಿರ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆನೆ ಬಂದಿತು. ಎಲ್ಲರೂ ಹೆದರಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಅರ್ಜುನ್ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದನು. ಅವನು ಆ ದೊಡ್ಡ ಆನೆಯನ್ನು ಗುರಿ ಇಟ್ಟು ಬಾಣ ಬಿಟ್ಟನು. ಆದರೆ ಆನೆ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆಯಿಂದ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿದ ಕಾರಣ ಬಾಣ ಆನೆಗೆ ತಗುಲಲಿಲ್ಲ. ಅರ್ಜುನ್ ಸೋತನೆಂದು ಜನರು ಮಾತನಾಡಿದರು. ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಅರ್ಜುನ್ನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, 'ನೀನು ಇಂದು ಸಣ್ಣ ಗುರಿಯನ್ನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲನ್ನು ಎದುರಿಸಿದೆ. ಆ ಆನೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ನೀನು ತೋರಿಸಿದ ಧೈರ್ಯವೇ ನಿಜವಾದ ಗೆಲುವು' ಎಂದರು. ದೊಡ್ಡ ಗುರಿಗಳನ್ನು ತಲುಪಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಅಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು.
