ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளமாறன் என்ற சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனுக்கு வில்வித்தை என்றால் உயிர். அவனது தந்தை ஒரு சிறந்த வேட்டைக்காரர். ஒரு நாள், இளமாறன் தனது முதல் பெரிய இலக்கை நோக்கித் தயாரானான். காட்டில் ஒரு சிறிய முயல் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. இளமாறன் தனது அம்பைத் தயார் செய்தான். அவன் குறிவைத்த அந்த முயல் மிக எளிதானது. அவன் அம்பைச் செலுத்தினான், அது சரியாக முயலைத் தாக்கியது. முயல் விழுந்தது. இளமாறன் மகிழ்ச்சியில் துள்ளினான். ஆனால், அவனது தந்தை அவனைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் அவனது அருகில் வந்து, 'மகனே, நீ ஒரு சிறிய முயலை வீழ்த்திவிட்டாய், அது உனக்கு மகிழ்ச்சி தரலாம். ஆனால், ஒரு பெரிய யானையை நோக்கி நீ அம்பெய்தி, அது தவறிப் போனாலும், அந்தத் துணிச்சலும் அந்தப் பெரிய இலக்கும் உனக்குத் தரும் பெருமை மிகப்பெரியது' என்றார்.
சில நாட்கள் கழித்து, கிராமத்தின் எல்லையில் ஒரு பெரிய யானை கூட்டமாகத் தெரிந்தது. இளமாறன் பயப்படவில்லை. அவன் ஒரு பெரிய இலக்கை நோக்கித் தனது அம்பைத் தயார் செய்தான். அவன் குறிவைத்த அந்தப் பெரிய யானை மிகவும் வலிமையானது. அவன் அம்பைச் செலுத்தினான். ஆனால், அந்தப் பெரிய யானை மின்னல் வேகத்தில் விலகிச் சென்றது. அம்பு யானையைத் தொடவில்லை. இளமாறன் தோற்றுவிட்டான் என்று ஊரே பேசியது. ஆனால், அவனது தந்தை அவனைக் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டார். 'இன்று நீ ஒரு முயலைத் தேடி ஓடவில்லை, ஒரு மாபெரும் சவாலை எதிர்கொண்டாய். அந்தப் பெரிய இலக்கை நோக்கி நீ காட்டிய துணிச்சல் தான் உண்மையான வீரம்' என்றார். இளமாறன் அன்று புரிந்துகொண்டான், எளிதான வெற்றியை விட, கடினமான இலக்கில் ஏற்படும் தோல்வி மேலானது.
