ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಯುವ ಸೈನಿಕನಿದ್ದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ತುಂಬಾ ಶೌರ್ಯವಂತನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಸೆ ಇತ್ತು: ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ತನ್ನ ಹೆಸರು ಕೇಳಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವನ ಬಯಕೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಒಮ್ಮೆ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಮೇಲೆ ಯುದ್ಧದ ಕಾಯವು ಎದ್ದಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಕವಚವನ್ನು ಹೊಳೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಹರಿತಗೊಳಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ದೇಶದ ರಕ್ಷಣೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕೀರ್ತಿ ಹೇಗೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂಬುದರ ಮೇಲೇ ಇತ್ತು.
ಯುದ್ಧದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಶತ್ರುಗಳು ಒಂದು ಕಿರಿದಾದ ದಾರಿಯ ಮೂಲಕ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸಲು ತಾನೊಬ್ಬನೇ ಶತ್ರುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನುಗ್ಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ನಿರ್ಧಾರವಾಗಿತ್ತು.
ಅವನ ಹಿರಿಯ ಸೈನಿಕ ರವಿ ಅವನನ್ನು ತಡೆದರು. 'ವಿಕ್ರಮ್, ಕೇವಲ ಕೀರ್ತಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಪಣಕ್ಕಿಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ಗೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಆ ಶಬ್ದವು ತನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ತಪ್ಪುಲೋ, ಕೀರ್ತಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಷ್ಟೇ ತಪ್ಪು. ಗೆಜ್ಜೆಗಳು ಅಲಂಕಾರಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ, ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಅಲ್ಲ.'
ವಿಕ್ರಮ್ಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ತಾನು ಸತ್ತರೆ ದೇಶವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಯಾರೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿದನು. ಒಬ್ಬನೇ ಹೋಗುವ ಬದಲು, ಸಣ್ಣ ತಂಡವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ ಯುದ್ಧತಂತ್ರ ಬಳಸಿ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದನು.
ಅವನ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಗೆ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಶಂಸೆ ನೀಡಿದರು. ಕೇವಲ ಹೆಸರಿಗಾಗಿ ಓಡುವುದಲ್ಲ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಶೌರ್ಯ ಎಂದು ವಿಕ್ರಮ್ ಕಲಿತನು.
