പണ്ട് ഒരു വലിയ രാജ്യത്തിന്റെ അതിർത്തിയിൽ ഇളയവൻ എന്നൊരു യുവാവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഒരു മികച്ച പോരാളിയായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു വലിയ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു—ലോകം മുഴുവൻ തന്റെ പേര് പാടണം.
ഒരിക്കൽ രാജ്യത്തിന്റെ അതിർത്തിയിൽ യുദ്ധഭീഷണി ഉണ്ടായി. ഇളയവൻ തന്റെ കവചവും വാളും മിനുക്കി യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായി. എന്നാൽ അവന്റെ ലക്ഷ്യം രാജ്യത്തെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതിലുപരി, യുദ്ധക്കളത്തിൽ താൻ എങ്ങനെ മിന്നിക്കുമെന്നതായിരുന്നു.
യുദ്ധത്തിനിടയിൽ, ശത്രുക്കൾ ഒരു കുന്നിൻ ചെരിവിലൂടെ അതിവേഗം മുന്നേറുന്നത് ഇളയവൻ കണ്ടു. തന്റെ വീര്യം ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുക്കാൻ അവൻ ഒരു അപകടകരമായ തീരുമാനമെടുത്തു. ഒറ്റയ്ക്ക് ശത്രുനിരയിലേക്ക് കുതിച്ചു കയറാൻ അവൻ തീരുമാനിച്ചു. ഇത് വലിയൊരു ജീവൻ അപകടമായിരുന്നു.
അവന്റെ ഗുരുവായ മാധവൻ അവനെ തടഞ്ഞു. 'ഇളയവനേ, വെറും പ്രശസ്തിക്ക് വേണ്ടി ജീവൻ കളയുന്നത് വിഡ്ഢിത്തമാണ്. ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ കാലിൽ കൊലുസ്സ് അണിഞ്ഞു കൊണ്ട് അത് തന്നെ സംരക്ഷിക്കുമെന്ന് കരുതുന്നത് പോലെയാണ് ഇത്. കൊലുസ്സ് സൗന്ദര്യത്തിന് വേണ്ടിയുള്ളതാണ്, സംരക്ഷണത്തിന് വേണ്ടിയുള്ളതല്ല.'
ഇളയവൻ ആലോചിച്ചു. താൻ മരിച്ചാൽ രാജ്യത്തിന് ഗുണമുണ്ടാകില്ലെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി. അവൻ തന്റെ പ്ലാൻ മാറ്റി. ബുദ്ധിപൂർവ്വം ഒരു ചെറിയ സംഘത്തെ കൂട്ടി ശത്രുക്കളെ വളഞ്ഞു ആക്രമിച്ചു. അവർ വിജയിച്ചു.
അന്ന് അവന് ലഭിച്ച പ്രശംസ വെറും സാഹസികതയ്ക്കല്ല, മറിച്ച് അവന്റെ ബുദ്ധിക്കായിരുന്നു. പ്രശസ്തിക്ക് പിന്നാലെ ഓടാതെ, ഉത്തരവാദിത്തം നിറവേറ്റുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ വീര്യം എന്ന് അവൻ പഠിച്ചു.
