ஒரு காலத்தில், சோழ தேசத்தின் எல்லையில் ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. அங்கே இளமாறன் என்ற ஒரு இளம் வீரன் இருந்தான். அவன் மிகவும் திறமையானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பெரிய ஆசை இருந்தது. உலகமே தன் வீரத்தைப் பற்றிப் பேச வேண்டும் என்று அவன் விரும்பினான்.
ஒருமுறை, அந்த நாட்டின் எல்லைப் பகுதியில் ஒரு பெரிய போர் மூளும் சூழல் ஏற்பட்டது. இளமாறன் தன் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து போருக்குத் தயாரானான். அவன் தன் கவசங்களை மின்னச் செய்தான், வாளைத் தீட்டியான். ஆனால், அவன் போருக்குச் செல்வது நாட்டைப் பாதுகாப்பதற்காக அல்ல, மாறாகப் புகழ் பெற வேண்டும் என்பதற்காக மட்டுமே இருந்தது.
போர்க்களத்தில் ஒரு கடினமான சூழல் உருவானது. எதிரிகள் ஒரு மலைப்பாதையைத் தாண்டி முன்னேறிக் கொண்டிருந்தனர். இளமாறன் தன் வீரத்தைக் காட்டத் துடித்தான். அவன் தன் உயிரைப் பற்றிய கவலைப்படாமல், மிக ஆபத்தான ஒரு பாதையில் தனியாகச் சென்று எதிரிகளைத் தாக்கத் திட்டமிட்டான். இது ஒரு தற்கொலை முயற்சி போலத் தெரிந்தது.
அவன் நண்பன் கதிர் அவனைத் தடுத்தான். 'இளமாறா, புகழ் என்பது உயிரைக் கொடுத்துப் பெறுவது அல்ல, உயிரோடு இருந்து நாட்டைப் பாதுகாப்பதே உண்மையான வீரம்' என்றான். இளமாறன் சிறிது நேரம் யோசித்தான். அவன் உணர்ந்தான், வெறும் புகழுக்காகத் தன் உயிரை மாய்த்துக்கொள்வது, ஒரு பெண் தன் காலில் கொலுசு அணிந்து கொண்டு, அது தன் கால்களைப் பாதுகாப்பதாக நினைப்பது போலத் தான் இருக்கும். கொலுசு அழகு தரும், ஆனால் அது ஆபத்திலிருந்து காக்காது. அதேபோல், வெறும் புகழுக்காகத் துணிவது வீரம் அல்ல.
இளமாறன் தன் திட்டத்தை மாற்றினான். அவன் தன் உயிரையும், தன் வீரத்தையும் இணைத்து, ஒரு புத்திசாலித்தனமான வியூகத்தைப் போட்டான். அவன் பாதுகாப்பான முறையில் எதிரிகளைச் சூழ்ந்து தாக்கினான். இறுதியில் வெற்றி பெற்றான். அன்று அவன் பெற்ற புகழ், அவன் உயிரைப் பணயம் வைத்துப் பெற்ற புகழை விட மேலானது. மக்கள் அவனை ஒரு வீரனாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு சிறந்த போர்வீரனாகப் போற்றினர்.
