ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿ ಮತ್ತು ರೋಹನ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಕವಿ ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಮತ್ತು ವಿವೇಕಿ ಹುಡುಗನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ರೋಹನ್ ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಇಷ್ಟದಂತೆ ನಡೆಯುವ ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿದ್ದನು.
ಒಮ್ಮೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಮಳೆ ಬಂದಿತು. ಕವಿಯ ಮನೆಯ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಸೋರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಕವಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರೋಹನ್ ಬಂದು, 'ಕವಿ, ಈ ಮೇಲ್ಕಡೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಬೇಡ, ಬನ್ನಿ ನಾವು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡೋಣ!' ಎಂದನು. ಕವಿ ವಿನಯದಿಂದ, 'ಇಲ್ಲ ರೋಹನ್, ಈಗ ಇದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸದಿದ್ದರೆ ಮಳೆ ನೀರು ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತದೆ, ನಾವು ಆಮೇಲೆ ಆಡೋಣ' ಎಂದನು.
ರೋಹನಿಗೆ ಕವಿಯ ಮಾತು ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಅವನು ಕೋಪದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದನು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಕವಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯದ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಅವನು ರೋಹನನ್ನು ಕೇಳಿದನು. ಆದರೆ ರೋಹನ್, 'ನನಗೆ ಈಗ ಸಮಯವಿಲ್ಲ, ನೀನೇ ನೋಡಿಕೋ' ಎಂದು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಿದನು. ರೋಹನ ಸ್ನೇಹವು ಪೂರ್ಣ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಇತ್ತು; ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಕಂಡರೂ, ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ಮಾಯವಾಗಿ ಹೋಯಿತು.
ಆದರೆ ಕವಿಯ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ಅರ್ಜುನ್ ತುಂಬಾ ವಿವೇಕಿಯಾಗಿದ್ದನು. ಕವಿ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅರ್ಜುನ್ ಅವನಿಗೆ ಸಾಥ್ ನೀಡಿದನು. ಸಮಯ ಕಳೆದಂತೆ ಅವರಿಬ್ಬರ ಸ್ನೇಹವು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಾಢವಾಯಿತು. ಅರ್ಜುನನ ಸ್ನೇಹವು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಚಂದ್ರನಂತೆ (ವೃದ್ಧಿ ಚಂದ್ರ) ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.
ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹವು ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೂರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಕಾಲದೊಂದಿಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕವಿ ಅರಿತನು.
