ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കവി എന്നും രോഹൻ എന്നും പേരുള്ള രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കവി വളരെ വിവേകിയായ ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു, എന്നാൽ രോഹൻ എപ്പോഴും തന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾ മാത്രം നോക്കുന്ന ഒരാളായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിൽ കനത്ത മഴ പെയ്തു. കവിയുടെ വീടിന്റെ മേൽക്കൂരയിൽ ചെറിയൊരു വിള്ളൽ ഉണ്ടെന്ന് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അത് ശരിയാക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ രോഹൻ ഓടിവന്നു പറഞ്ഞു, 'കവി, ഈ മേൽക്കൂരയെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് വിഷമിക്കാതെ നമുക്ക് മഴയിൽ കളിക്കാൻ പോയാലോ?' കവി ശാന്തനായി മറുപടി പറഞ്ഞു, 'രോഹൻ, ഇപ്പോൾ ഇത് ശരിയാക്കിയില്ലെങ്കിൽ മഴവെള്ളം അകത്തേക്ക് കയറും. നമുക്ക് പിന്നീട് കളിക്കാം.'
രോഹന് കവിയുടെ മറുപടി ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. അവൻ ദേഷ്യപ്പെട്ട് അവിടെfrom പോയി. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം കവിക്ക് ഒരു ചെറിയ സഹായം ആവശ്യമായി വന്നപ്പോൾ അവൻ രോഹനെ വിളിച്ചു. എന്നാൽ രോഹൻ, 'എനിക്ക് ഇപ്പോൾ സമയമില്ല, നീ തന്നെ നോക്ക്' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവനെ അവഗണിച്ചു. രോഹന്റെ സൗഹൃദം ഒരു പൗർണ്ണമി ചന്ദ്രനെപ്പോലെയായിരുന്നു; ആദ്യം തിളക്കമുള്ളതായി തോന്നി, പക്ഷേ ചെറിയൊരു പ്രതിസന്ധി വന്നപ്പോൾ അത് അപ്രത്യക്ഷമായി.
എന്നാൽ കവിയുടെ മറ്റൊരു സുഹൃത്തായ അർജുൻ വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു. കവി പ്രയാസപ്പെടുമ്പോൾ അർജുൻ അവനെ സഹായിച്ചു. അവർ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കാലം കഴിയുന്തോറും കൂടുതൽ ദൃഢമായി. അർജുന്റെ സൗഹൃദം വളരുന്ന ചന്ദ്രനെപ്പോലെയായിരുന്നു; ഓരോ ദിവസവും കൂടുതൽ പ്രകാശവും കരുത്തും നേടി വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
യഥാർത്ഥ സൗഹൃദം എന്നത് പ്രതിസന്ധികളിൽ കൂടെ നിൽക്കുന്നതാണെന്നും, അത് കാലക്രമേണ വളരുമെന്നും കവി മനസ്സിലാക്കി.
