ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் மிகவும் அமைதியானவன், எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு உதவும் குணம் கொண்டவன். மாறன் சுட்டித்தனம் மிக்கவன், ஆனால் எப்போதுமே தன் இஷ்டம்ப்படியே செயல்படுவான்.
ஒருமுறை கிராமத்தில் பெரிய மழை பெய்தது. கதிரின் வீட்டின் கூரை ஓட்டைகள் கொஞ்சம் தளர்ந்து போயிருந்தன. இதை அறிந்த மாறன், 'கதிர், மழை பெய்யும் போது உன் வீட்டைப் பற்றி கவலைப்படாதே, வா நாம் விளையாடலாம்!' என்று அழைத்தான். ஆனால் கதிர், 'இல்லை மாறன், இப்போது நான் என் வீட்டைச் சரி செய்யாவிட்டால் மழை நீர் உள்ளே புகும். நாம் பிறகு விளையாடலாம்' என்று பணிவாகக் கூறினான்.
மாறன் கோபமடைந்து, 'நீ எப்போதும் இப்படித்தான், ரொம்பப் பொறுமையாக இருக்கிறாய்' என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டான். சில நாட்கள் கழித்து, கதிர் ஒரு சிறிய பிரச்சனை ஏற்பட்டபோது மாறனைத் தேடிச் சென்றான். ஆனால் மாறன், 'எனக்கு இப்போது நேரமில்லை, நீயே பார்த்துக்கொள்' என்று அலட்சியமாகச் சொல்லிவிட்டான். மாறனின் நட்பு ஒரு முழு நிலவைப் போல இருந்தது; ஆரம்பத்தில் பிரகாசமாகத் தெரிந்தது, ஆனால் சிறு கஷ்டம் வந்தவுடன் மறைந்துவிட்டது.
ஆனால் கதிரின் நண்பன் அன்பு, கதிர் கஷ்டப்படும்போது அவனுக்குத் துணையாக இருந்தான். கதிர் சோகமாக இருந்தபோது அன்பு அவனைக் காயப்படுத்தாமல், மென்மையாகப் பேசி அவனுக்குத் தைரியம் கொடுத்தான். காலம் செல்லச் செல்ல, கதிரும் அன்பும் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொண்டு, அதிக நம்பிக்கையுடன் இணைந்தார்கள். கதிரின் நட்பு ஒரு வளர்பிறை நிலவைப் போல, நாளுக்கு நாள் அன்பாலும் நம்பிக்கையாலும் வளர்ந்து கொண்டே இருந்தது.
கதிர் உணர்ந்தான்: உண்மையான நண்பன் இக்கட்டான சூழலில் விலகிப் போவதில்லை; மாறாக, காலப்போக்கில் அந்தப் பிணைப்பு இன்னும் ஆழமாகிறது.
