ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ರವಿ ಎಂಬವನು ತುಂಬಾ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೋಷವಿತ್ತು; ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇತರರಿಗೆ ಸಾಥ್ ನೀಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ದಿನ, ಕವಿನ್ ತನ್ನ ಹೊಸ ಸೈಕಲ್ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ರವಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು, "ರವಿ, ನನ್ನ ಸೈಕಲ್ ಸರಿಪಡಿಸಲು ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡು, ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಇದನ್ನು ಮಾಡೋಣ," ಎಂದು. ರವಿ, "ಖಂಡಿತ ಕವಿನ್, ನಾನು ನಿನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ," ಎಂದು ಭರವಸೆ ನೀಡಿದನು.
ಆದರೆ ಕವಿನ್ ಕೆಲಸ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ, ರವಿ ಆಟವಾಡಲು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟನು. ಕವಿನ್ ಒಬ್ಬನೇ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದನು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಕವಿನ್ಗೆ ಶಾಲೆಯ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ರವಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ರವಿ ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಬ್ಯುಸಿಯಾಗಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಕವಿನ್ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಇದ್ದನು. ಕವಿನ್ ಒಬ್ಬನೇ ಹೋರಾಡಬೇಕಾಯಿತು.
ಆಗ ಕವಿನ್ಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಅರ್ಥವಾಯಿತು; ರವಿಯಂತಹ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು ಕೇವಲ ನೋವು ಮತ್ತು ತೊಂದರೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು. ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ತಿಳಿಯದ ಅಥವಾ ಕೊಟ್ಟ ಮಾತನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದವರ ಸ್ನೇಹ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿರುವುದು ಲೇಸು ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು.
