മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കവിൻ എന്നൊരു ബാലൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അവന് ഒരുപാട് കൂട്ടുകാരുണ്ടായിരുന്നു. അവരിൽ രവി എന്ന കുട്ടി വളരെ രസകരമായ സ്വഭാവക്കാരനായിരുന്നു, പക്ഷേ ഒരു പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നു; കഷ്ടപ്പാടുകളിൽ മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ രവിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ കവിൻ തന്റെ പുതിയ സൈക്കിൾ നന്നാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ രവിയോട് ചോദിച്ചു, "രവി, എനിക്ക് ഈ സൈക്കിൾ നന്നാക്കാൻ നിന്റെ സഹായം വേണം, നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ഇത് ചെയ്യാം!" രവി സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതിച്ചു, "തീർച്ചയായും കവിൻ, ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും!"
എന്നാൽ കവിൻ ജോലി തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളൂ, രവി കളിക്കാൻ പോയി. കവിൻ ഒറ്റയ്ക്ക് കഷ്ടപ്പെട്ട് ജോലി ചെയ്തു. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം കവിന് ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട സ്കൂൾ പ്രോജക്റ്റ് തീർക്കണമായിരുന്നു. രവി സഹായിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ, സമയം വന്നപ്പോൾ രവി മറ്റ് കാര്യങ്ങളിൽ മുഴുകി കവിനെ തനിച്ചാക്കി. കവിൻ ഒറ്റയ്ക്ക് വിഷമിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് കവിൻ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കിയത്, രവിയെപ്പോലെയുള്ള കൂട്ടുകാരെ കൂടെക്കൂട്ടുന്നത് വെറുതെ മാനസിക വിഷമം മാത്രമേ നൽകൂ എന്ന്. സഹായിക്കാൻ കഴിയാത്തവരുമായുള്ള സൗഹൃദത്തേക്കാൾ നല്ലത് ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുന്നതാണ്.
