ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಲಿಯೋ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಗೆಳೆಯ ವಿಕ್ಟರ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಲಿಯೋನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ದೊಡ್ಡ ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. 'ಲಿಯೋ, ನೀನೇ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಗೆಳೆಯ!' ಎಂದು ವಿಕ್ಟರ್ ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಲಿಯೋ ವಿಕ್ಟರ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ನಂಬಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಲಿಯೋನಿಗೆ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಮರದ ಸೀಟಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದು ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರಿಯವಾಗಿತ್ತು. ವಿಕ್ಟರ್ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಬಹಳ ಸಿಹಿಯಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ, 'ಅಬ್ಬಾ ಲಿಯೋ, ಇದು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ! ನನಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಡಲು ಕೊಡುತ್ತೀಯಾ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಲಿಯೋ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ನೀಡಿದನು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಲಿಯೋ ಆ ಸೀಟಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ವಿಕ್ಟರ್ನ ಮುಖದ ನಗು ಮಾಯವಾಯಿತು. 'ಅದು ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇನೂ ವಿಶೇಷತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ' ಎಂದು ವಿಕ್ಟರ್ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದನು. ಲಿಯೋನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ವಿಕ್ಟರ್ನ ಸಿಹಿಯಾದ ಮಾತುಗಳ ಹಿಂದೆ ಕಪಟತನವಿತ್ತು ಎಂದು ಲಿಯೋಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ವಿಕ್ಟರ್ ತನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಲಿಯೋನ ಜೊತೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದನು ಎಂದು ಲಿಯೋ ಅರಿತುಕೊಂಡನು.
