ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன் மற்றும் மற்றவர்களுக்கு உதவும் குணம் கொண்டவன். அவனது சிறந்த நண்பன் என்று ரவி தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டான். ரவி எப்போதும் கவினின் முகத்தைப் பார்த்துப் பிரகாசமாகச் சிரிப்பான். 'கவின், நீதான் எனக்கு எல்லாமே!' என்று அவன் அடிக்கடி சொல்வான். கவினும் ரவியையும் தன் உயிர்த் தோழனாக நம்பினான்.
ஒருமுறை கிராமத்தில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடந்தது. கவின் தனது சேமிப்புப் பணத்தை வைத்து ஒரு அழகான மரப்பலகை பொம்மை வாங்கினான். ரவி இதைப் பார்த்தபோது, 'மிகவும் அழகு கவின்! நீ இதை எனக்குத் தருவாயா?' என்று மிக இனிமையாகக் கேட்டான். கவின் தயங்கினாலும், ரவியின் சிரிப்பைக் கண்டு அவனது அன்பை நம்பி பொம்மையை அவனிடம் கொடுத்தான்.
சில நாட்கள் கழித்து, கவின் அந்தப் பொம்மையை மீண்டும் கேட்டான். ஆனால் ரவி முகத்தை மாற்றிக்கொண்டான். 'அது எனக்குப் பிடித்துப் போகவில்லை, நான் அதைத் தொலைத்துவிட்டேன்' என்று பொய் சொன்னான். கவின் அதிர்ச்சியடைந்தான். ரவி அவனிடம் சிரித்துப் பேசினாலும், அவனது உள்ளத்தில் கவினின் மீது எந்த அன்பும் இல்லை என்பது அப்போதுதான் புரிந்தது. ரவி கவினின் பொருள்களைப் பெற மட்டுமே அவனிடம் இனிமையாகப் பேசினான். கவின் அந்தப் பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டான்: சிரிக்கும் முகத்தை விட, உண்மையான உள்ளம் கொண்டவர்களையே நண்பர்களாகக் கொள்ள வேண்டும்.
