ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಆರ್ಯನ್ ಎಂಬ ದಯಾಳು ಯುವಕನಿದ್ದನು. ಅವನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ನಂಬುತ್ತಿದ್ದನು. ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿದ್ದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಆರ್ಯನನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಹೊಗಳುತ್ತಾ, 'ಆರ್ಯನ್, ನೀನು ನನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಸ್ನೇಹಿತ, ನಿನಗಾಗಿ ನಾನು ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ವಿಕ್ರಮ್ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದನು, ಅದು ಆರ್ಯನಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಆರ್ಯನ್ ತನ್ನ ಉಳಿತಾಯದ ಹಣವನ್ನು ಒಂದು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿದ್ದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಆರ್ಯನ ಬಳಿ ಬಂದು, 'ಗೆಳೆಯಾ, ನಿನ್ನ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೋವಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಿನ್ನ ಹಣವನ್ನು ನಾನು ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಇಡುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು. ವಿಕ್ರಮನ ಕಣ್ಣೀರು ಮತ್ತು ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಂಬಿದ ಆರ್ಯನ್, ಹಣವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ನೀಡಿದನು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ವಿಕ್ರಮ್ ಕಾಣೆಯಾದನು. ಆರ್ಯನ್ ಹುಡುಕಿದಾಗ, ವಿಕ್ರಮ್ ಹಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಓಡಿಹೋಗಿದ್ದನೆಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಕಣ್ಣೀರು ಮತ್ತು ಅವನ ಹೊಗಳಿಕೆಯೆಲ್ಲವೂ ಆರ್ಯನನ್ನು ವಂಚಿಸಲು ಬಳಸಿದ ಆಯುಧಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಅತಿಯಾದ ಪ್ರೀತಿಯಂತೆ ಕಂಡ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿಜವಾಗಿ ಆರ್ಯನನ್ನೇ ನಾಶಮಾಡಲು ಸಂಚು ರೂಪಿಸಿದ್ದನು.
