ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் மற்றவர்களை எளிதில் நம்பிவிடுவான். அந்த ஊரில் கதிர் என்ற ஒருவன் இருந்தான். கதிர் எப்போதும் மாறனிடம் வந்து, 'நீதான் என் உயிர் நண்பன், உனக்காக நான் எதையும் செய்வேன்' என்று புகழ்ந்து கொண்டே இருப்பான். மாறனிடம் இருக்கும் சிறு சிறு உதவிகளைச் செய்யும்போது கூட, கதிர் மிகத் தாழ்ந்து வணங்குவது போலவும், கண்ணீர் மல்கப் பேசுவது போலவும் நடிப்பான்.
ஒருமுறை, மாறன் தனது சேமிப்புப் பணத்தை ஒரு மரப்பெட்டியில் வைத்திருந்தான். கதிர் ஒரு நாள் மாறனிடம் வந்து, 'நண்பா, உன் கஷ்டத்தைப் பார்த்தால் என்னால் தாங்க முடியவில்லை. உன் பணத்தை நான் பாதுகாப்பாக வைத்துக்கொள்கிறேன்' என்று கூறி, மிகவும் உருக்கமாகப் பேசினான். மாறன் கதிரின் முகத்தைப் பார்த்து, அவன் கண்களில் தெரிந்த கண்ணீரைக் கண்டு, அவன் உண்மையான நண்பன் என்று நம்பிப் பணத்தை ஒப்படைத்தான்.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு, கதிர் காணாமல் போனான். மாறன் தேடிப் பார்த்தபோது, கதிர் அந்தப் பணத்தோடு வேறு ஊருக்குச் சென்றுவிட்டான் என்பதை அறிந்தான். கதிர் அழுத அந்தத் தாராளமான கண்ணீர், மாறனின் பணத்தைத் திருடத் திட்டமிட்ட ஒரு போலித் திரையாக இருந்தது. கதிர் புகழ்ந்து பேசிய அந்தப் புகழ்ச்சியும், அவன் காட்டிய அன்பும் உண்மையில் மாறனை வீழ்த்தத் திட்டமிட்ட ஆயுதங்களாகவே இருந்தன.
