ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದರೂ, ತನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ತಿಳಿದಿದೆ ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರ ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರಾದ ವೆಂಕಟಪ್ಪನವರು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅಜಯ್ ಅವರ ಬಳಿ ಓಡಿ ಬಂದು, "ತಾತಾ, ನನಗೆ ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತು!" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ವೆಂಕಟಪ್ಪನವರು ನಕ್ಕು, "ಹೌದೇ ಅಜಯ್? ಹಾಗಾದರೆ ಗಿಡಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯಲು ಏನು ಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳು?"
ಅಜಯ್ ತಕ್ಷಣವೇ, "ಗಿಡಕ್ಕೆ ಬಿಸಿಲು ಬೇಡ, ನಾನು ಹಾಡು ಹಾಡಿದರೆ ಸಾಕು, ಅದು ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ!" ಎಂದನು.
ವೆಂಕಟಪ್ಪನವರು, "ಅಲ್ಲ ಅಜಯ್, ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಗಿಡ ಬಾಡಿಹೋಗುತ್ತದೆ" ಎಂದು ವಿವರಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಅಜಯ್, "ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ತಾತಾ, ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೇ ಸರಿ" ಎಂದು ಗರ್ವದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದನು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಗಿಡ ಬಾಡಿಹೋದಾಗ, ಅಜಯ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, "ನನ್ನ ಹಾಡು ಕೇಳಿ ಗಿಡ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಿಂದ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿದೆ" ಎಂದು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಅಜ್ಞಾನಿಯನ್ನು ಬೋಧಿಸುವುದು ವ್ಯರ್ಥ ಎಂದು ವೆಂಕಟಪ್ಪನವರು ಅರಿತರು.
