ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் ஒரு குறை இருந்தது; எதையும் யோசிக்காமல் பேசும் குணம் அவனிடம் இருந்தது. ஒரு நாள், கிராமத்தின் பெரியவர் தாத்தா மாணிக்கம் ஒரு பெரிய மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தார். கதிர் அவரிடம் ஓடிவந்து, "தாத்தா, இந்த உலகமே என் கையில் தான் இருக்கிறது, எனக்கு எல்லாம் தெரியும்!" என்று பெருமையாகச் சொன்னான்.
தாத்தா புன்னகைத்துவிட்டு, "சரி கதிர், அப்படியானால் இந்தச் செடியில் தண்ணீர் ஊற்றாமல் அது எப்படி வளரும் என்று சொல்?" என்று கேட்டார். கதிர் யோசிக்காமல், "அதற்குத் தண்ணீர் தேவையில்லை, நான் பாட்டுப் பாடினால் அதுவே வளரும்!" என்றான். தாத்தா மென்மையாக, "தண்ணீர் இல்லையென்றால் இலைகள் வாடிவிடும் கதிர்" என்று விளக்கினார். ஆனால் கதிர், "தாத்தாவுக்குத் தெரியவில்லை, நான் சொல்வதுதான் சரி" என்று முறுமுறுத்துக் கொண்டே அங்கிருந்து சென்றான்.
மறுநாள், கதிர் சொன்னது போலவே செடி வாடிப் போவதைக் கண்டான். அவனுக்குத் தப்பு என்று புரிந்தது. ஆனால், அவன் தன் தவறை ஒப்புக்கொள்ளாமல், "செடிக்குத் தாகம் எடுத்தது போலிருக்கிறது, நான் பாட்டுப் பாடிய போது அது மகிழ்ச்சியில் வாடியது" என்று தனக்குள்ளேயே ஒரு வாதத்தை உருவாக்கிக் கொண்டான். தாத்தா கதிரைப் பார்த்து வருத்தத்துடன் நினைத்தார்கள்: ஒருவருக்குத் தெரியாதபோது அவருக்குக் கற்றுக்கொடுக்க முயன்றால், அவர் தன் அறியாமையையே உண்மையாகக் கருதித் தற்காத்துக் கொள்வார்.
