ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಮತ್ತು ರವಿ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯರಿದ್ದರು. ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಜೊತೆಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ, ಆಟವಾಡುವಾಗ ರವಿ ಅಜಯ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಆಟಿಕೆಯನ್ನು ಅರಿಯದೇ ಮುರಿದುಹಾಕಿದನು. ಅಜಯ್ ತುಂಬಾ ಕೋಪಗೊಂಡನು. 'ಇಂದಿನಿಂದ ನೀನು ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನಲ್ಲ!' ಎಂದು ಕೂಗಿದನು.
ಅಂದಿನಿಂದ ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಮಾತಿಲ್ಲದ ಗೋಡೆಯೊಂದು ನಿರ್ಮಾಣವಾಯಿತು. ರವಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದರೂ ಅಜಯ್ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಈ ಸಣ್ಣ ಜಗಳ ಹಳ್ಳಿಯ ಇತರ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೂ ಹರಡಿತು. ಹಳ್ಳಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಎರಡು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿತರಾದರು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಗು ಮಾಯವಾಗಿ, ಒಂದು ರೀತಿಯ ಮುಜುಗರ ಮತ್ತು ಬೇಸರ ಮನೆಮಾಡಿತು.
ಒಂದು ದಿನ ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಬಂದಾಗ, ರವಿ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡನು. ಅಜಯ್ ಇದನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಕ್ಷಣಕಾಲ ಅವನಿಗೆ ಹಳೆಯ ಕೋಪ ನೆನಪಾಯಿತು. ಆದರೆ, ಈ ದ್ವೇಷದಿಂದಾಗಿ ತಮಗಾದ ನೋವು ಮತ್ತು ಒಂಟಿತನ ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ದ್ವೇಷ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಕಾಯಿಲೆಯಂತೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ದೂರ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು. ಅಜಯ್ ಓಡಿಹೋಗಿ ರವಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು.
ರವಿ ಅಳುತ್ತಾ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದನು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಮತ್ತೆ ಸ್ನೇಹಿತರಾದರು. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಹಳೆಯ ಸಂತೋಷ ಮರಳಿತು. ದ್ವೇಷವು ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವಿನ ಒಗ್ಗಟ್ಟನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುವ ಕಾಯಿಲೆ ಎಂದು ಅವರು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರು.
