ஒரு அழகான பச்சைப்பசேல் என்ற கிராமத்தில், கதிர் மற்றும் முகிலன் என்ற இரண்டு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் எப்போதும் ஒன்றாகவே விளையாடுவார்கள். ஒரு நாள், ஒரு சிறிய விளையாட்டுப் போட்டியின் போது, முகிலன் தவறுதலாக கதிரின் பொம்மையை உடைத்துவிட்டான். கதிர் மிகுந்த கோபமடைந்தான். 'நீ என் நண்பன் இல்லை!' என்று கத்தினான்.
அன்று முதல், கதிர் முகிலனிடம் பேசவே இல்லை. முகிலன் மன்னிப்பு கேட்டும் கதிர் கேட்கவில்லை. இந்தச் சண்டை கிராமத்திலுள்ள மற்ற சிறுவர்களுக்கும் பரவியது. கதிர் ஒரு குழுவாகவும், முகிலன் ஒரு குழுவாகவும் பிரிந்து விளையாடத் தொடங்கினார்கள். கிராமமே இரண்டாகப் பிரிந்தது போல ஒரு சூழல் உருவானது. விளையாடும் போது மகிழ்ச்சி குறைந்து, எப்போதும் ஒருவிதமான கசப்புணர்வு நிலவியது.
சில நாட்கள் கழித்து, ஒரு பெரிய மழை பெய்த போது, முகிலன் ஒரு பள்ளத்தில் சிக்கிக்கொண்டான். கதிர் இதைக் கண்டான். ஒரு நிமிடம் அவன் மனதில் பழைய கோபம் மின்னியது. ஆனால், அடுத்த கணமே, 'கோபத்தால் நாம் பிரிந்து கிடப்பது எவ்வளவு பெரிய நோய்?' என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. அவன் ஓடிச் சென்று முகிலனைத் தூக்கிவிட்டான்.
முகிலன் கண்ணீருடன் நன்றி சொன்னான். இருவரும் மீண்டும் நண்பர்களானார்கள். கிராமத்தில் இருந்த அந்தப் பிரிவினை மறைந்து, மீண்டும் மகிழ்ச்சி திரும்பியது. வெறுப்பு என்பது ஒரு நோய் போல நம்மைத் தனிமைப்படுத்தி, சமூகத்தையே பாதிக்கிறது என்பதை இருவரும் உணர்ந்தார்கள்.
