ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಆರ್ಯನ್ ಎಂಬ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಕುಂಬಾರನಿದ್ದನು. ಅವನು ಮಾಡುವ ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಗಳು ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು. ಆರ್ಯನ್ಗೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯನಿದ್ದನು. ಆರ್ಯನ್ ವಿಕ್ರಮ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ನಂಬಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಆರ್ಯನ್ನ ಹೆಸರು ಬೆಳೆದಂತೆ, ವಿಕ್ರಮ್ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಸೂಯೆ ಮೂಡತೊಡಗಿತು. ಅವನು ಗೆಳೆಯನಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ, ಆರ್ಯನ್ ರಾಜನಿಗೆ ನೀಡಲು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮಣ್ಣಿನ ಕಲಶವನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅದು ಅವನ ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸವಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ವಿಕ್ರಮ್ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು, 'ಆರ್ಯನ್, ನೀನು ತುಂಬಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ, ಸ್ವಲ್ಪ ಜೋರಾಗಿ ಮಾಡು' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಕಲಶದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆರ್ಯನ್ ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಕಲಶವು ಒಣಗಿದ ನಂತರ, ಅದರಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಬಿರುಕು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು ಮತ್ತು ಅದು ಒಡೆದು ಹೋಯಿತು. ಆರ್ಯನ್ ತುಂಬಾ ದುಃಖಿತನಾದನು. ಆಗ ಅವನ ತಾತ ಹೇಳಿದನು, 'ಆರ್ಯನ್, ಹೊರಗಿನ ಶತ್ರುಗಳಿಗಿಂತ ಒಳಗಿರುವ ಶತ್ರುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರವಿರಲಿ. ಕುಂಬಾರನ ಉಪಕರಣವು ತಪ್ಪಾಗಿ ಬಳಸಿದರೆ ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆ ಹೇಗೆ ಒಡೆಯುತ್ತದೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಒಳಗಿನ ದ್ವೇಷವು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸುತ್ತದೆ.' ಆರ್ಯನ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು.
