ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற திறமையான மண்பாண்டக் கலைஞர் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் செய்த பானைகள் மிகவும் அழகாகவும் உறுதியாகவும் இருக்கும். அவனுக்கு ஒரு நெருங்கிய நண்பன் இருந்தான், அவன் பெயர் மாறன். கதிர் எப்போதுமே மாறனை முழுமையாக நம்பினான். ஆனால், மாறனுக்குள் ஒரு சிறிய பொறாமை மெல்ல வளர்ந்து வந்தது. கதிரின் புகழ் வளர வளர, மாறன் தன் மனதில் ஒரு கசப்பான எண்ணத்தை வளர்த்துக் கொண்டான்.
ஒரு நாள், கதிர் ஒரு பெரிய அரசருக்குப் படைக்க ஒரு பிரம்மாண்டமான ஜாடியைச் செய்து கொண்டிருந்தான். அந்த ஜாடி அவனது வாழ்நாள் சாதனையாக இருக்கும். வேலை நடந்து கொண்டிருக்கும் போது, மாறன் கதிரின் அருகில் வந்து, 'கதிர், நீ ஏன் இந்த ஜாடியை இவ்வளவு மென்மையாகச் செய்கிறாய்? கொஞ்சம் கடினமாகச் செய்தால்தான் அது அழகாக இருக்கும்' என்று கூறி, தெரியாமல் என்பது போல ஒரு சிறிய பிழையைச் செய்தான். கதிர் அதைச் சாதாரணமாகக் கடந்துவிட்டான். ஆனால், அந்தச் சிறிய பிழை, ஜாடி உலரும்போது பெரிய விரிசலை ஏற்படுத்தியது. அந்த ஜாடி உடைந்து போனதுடன், கதிரின் பெயரும் அந்த அரசவையில் சரிந்தது.
கதிர் வருத்தத்துடன் அமர்ந்திருந்தபோது, அவனது தாத்தா அவனிடம் சொன்னார்: 'கதிர், வெளியில் இருந்து வரும் எதிரிகளை விட, நமக்குள்ளே இருக்கும் பகைதான் ஆபத்தானது. ஒரு மண்பாண்டக் கலைஞன் கத்தியால் பானையைச் செதுக்கும்போது, அந்த கத்தி சரியாக இல்லாவிட்டால் பானை உடைந்துவிடும். அதுபோலவே, நண்பன் என்ற பெயரில் உள்ள உட்பகை நம்மைத் தந்திரமாக அழித்துவிடும்.' கதிர் அன்று தன் தவறை உணர்ந்தான். நண்பனின் அன்பை விட, அவனது எண்ணத்தின் தூய்மையைச் சரிபார்க்க வேண்டியதன் அவசியத்தை அவன் புரிந்துகொண்டான்.
