ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവൻ എന്ന മിടുക്കനായ ഒരു മൺപാത്രക്കാരൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അവൻ നിർമ്മിക്കുന്ന പാത്രങ്ങൾ വളരെ മനോഹരവും ഉറപ്പുള്ളതുമായിരുന്നു. മാധവന് വിക്രം എന്ന് പേരുള്ള ഒരു അടുത്ത സുഹൃത്തുണ്ടായിരുന്നു. മാധവൻ വിക്രത്തെ ജീവനെപ്പോലെ വിശ്വസിച്ചു. എന്നാൽ മാധവന്റെ പ്രശസ്തി കൂടിക്കൂടി വന്നപ്പോൾ, വിക്രമിന്റെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു അസൂയ വളർന്നു വന്നു. പുറമെ സുഹൃത്തായിരുന്നെങ്കിലും ഉള്ളിൽ അവൻ മാധവനോട് പക വെച്ചുപുലർത്തിയിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ, രാജാവിന് നൽകാനായി മാധവൻ ഒരു വലിയ മൺപാത്രം നിർമ്മിക്കുകയായിരുന്നു. അത് അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രവൃത്തിയായിരുന്നു. ജോലിത്തിരക്കിനിടയിൽ വിക്രം അങ്ങോട്ട് വന്നു, 'മാധവാ, നീ ഇത് വളരെ സാവധാനമേ ചെയ്യുന്നത്, കുറച്ചുകൂടി വേഗത്തിൽ ചെയ്താൽ നന്നായേനെ' എന്ന് പറഞ്ഞ് സഹായിക്കുന്ന ഭാവത്തിൽ ആ പാത്രത്തിൽ ഒരു ചെറിയ പിഴവ് വരുത്തി. മാധവൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
പാത്രം ഉണങ്ങി പാകപ്പെടുമ്പോൾ, അതിൽ വലിയൊരു വിള്ളൽ വീണു അത് തകർന്നുപോയി. മാധവന്റെ കഠിനാധ്വാനം പാഴായിപ്പോയി. സങ്കടപ്പെട്ടിരുന്ന മാധവനോട് അവന്റെ മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു: 'മകനേ, പുറത്തുനിന്നുള്ള ശത്രുക്കളെക്കാൾ ഭയപ്പെടേണ്ടത് നിന്റെ കൂടെയുള്ളവന്റെ ഉള്ളിലെ പകയെയാണ്. ഒരു കുശവൻ തന്റെ ഉപകരണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് പാത്രം ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ, ആ ഉപകരണം തെറ്റായ രീതിയിൽ ഉപയോഗിച്ചാൽ പാത്രം തകരും. അതുപോലെയാണ് ഉള്ളിൽ പകയുള്ള സുഹൃത്തും.' തന്റെ തെറ്റ് മാധവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
