ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರವಿ ಮತ್ತು ಕಾರ್ತಿಕ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯರಿದ್ದರು. ಅವರು ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ಜೊತೆಯಾಗಿಯೇ ಬೆಳೆದವರು. ರವಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಅಸೂಯೆಗಳು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ಬಾರಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಬ್ಬದ ಅಲಂಕಾರದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಕಾರ್ತಿಕ್ ಅವರಿಗೆ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಕಾರ್ತಿಕ್ ಅದನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿ ಮಾಡಿದನು. ರವಿ ಹೊರಗೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ 'ನನಗೂ ಇದು ಸಿಗಬೇಕಿತ್ತು, ಕಾರ್ತಿಕ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಯಾಕೆ?' ಎಂಬ ರಹಸ್ಯ ಕೋಪವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡನು.
ಈ ಕೋಪವನ್ನು ರವಿ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅವನು ಇತರ ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಳಿ ಕಾರ್ತಿಕ್ ಬಗ್ಗೆ ತಪ್ಪು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳತೊಡಗಿದನು. 'ಕಾರ್ತಿಕ್ ಈಗ ತುಂಬಾ ಅಹಂಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ' ಎಂದು ರವಿ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ರವಿಯ ಈ ರಹಸ್ಯ ವೈರತ್ವವು ಸ್ನೇಹಿತರ ನಡುವೆ ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು. ಒಟ್ಟಾಗಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಗೆಳೆಯರ ನಡುವೆ ಜಗಳ ಮತ್ತು ಅಸಮಾಧಾನ ಉಂಟಾಯಿತು.
ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರು ರವಿಯನ್ನು ಕರೆದು, 'ಮಗನೇ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಕಹಿ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹೊರಹಾಕದೆ ಒಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ, ಅದು ವಿಷದಂತೆ ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತದೆ' ಎಂದು ತಿಳಿಹೇಳಿದರು. ರವಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅವನು ಕಾರ್ತಿಕ್ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದನು. ರವಿ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ತಕ್ಷಣ, ಸ್ನೇಹಿತರ ನಡುವಿನ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ದೂರವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದಾದರು.
