ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ രവിയും കാർത്തിക്കും എന്ന രണ്ട് അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കുട്ടിക്കാലം മുതലേ അവർ ഒന്നിച്ചാണ് വളർന്നത്. രവി നല്ലൊരു കുട്ടിയായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ചെറിയ അസൂയകൾ ഇടയ്ക്കിടെ വന്നുപോകുമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിലെ ഉത്സവത്തിനുള്ള അലങ്കാരങ്ങൾ ഒരുക്കാനുള്ള ചുമതല കാർത്തിക്കിന് ലഭിച്ചു. കാർത്തിക് അത് വളരെ ഭംഗിയായി ചെയ്തു. രവി പുറമെ സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ 'എനിക്ക് ചെയ്യാമായിരുന്നു, എന്തിനാണ് കാർത്തിക്കിന് മാത്രം ഈ അവസരം?' എന്നൊരു രഹസ്യമായ ദേഷ്യം വളർന്നു വന്നു.
ഈ ദേഷ്യം രവി ആരോടും തുറന്നു പറഞ്ഞില്ല. പകരം, അവൻ മറ്റ് സുഹൃത്തുക്കളോട് കാർത്തിക്കിനെക്കുറിച്ച് മോശമായി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. 'കാർത്തിക്കിന് ഇപ്പോൾ വലിയ അഹങ്കാരമാണ്' എന്ന് അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞുവിട്ടു. രവിയുടെ ഈ രഹസ്യമായ ശത്രുത പതുക്കെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കിടയിൽ തെറ്റിദ്ധാരണകൾ ഉണ്ടാക്കി. ഒരുകാലത്ത് ഒരുമിച്ച് കളിച്ചു വളർന്നവർ ഇപ്പോൾ പരസ്പരം സംസാരിക്കാതെ മാറിനിന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ സമാധാനം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
ഇത് കണ്ട ഗ്രാമത്തിലെ മുതിർന്ന ഒരാൾ രവിയെ അടുത്തുവിളിച്ചു പറഞ്ഞു, 'മകനേ, മനസ്സിലെ കയ്പ്പ് പുറത്തുപറയാതെ ഉള്ളിൽ വെച്ചാൽ അത് വിഷം പോലെയാണ്. അത് നിന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെ മാത്രമല്ല, നിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാവരെയും നശിപ്പിക്കും.' തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കിയ രവി കാർത്തിക്കിനോട് മാപ്പ് ചോദിച്ചു. രവി തന്റെ മനസ്സ് ശുദ്ധീകരിച്ചതോടെ, സുഹൃത്തുക്കൾക്കിടയിലെ പിണക്കമെല്ലാം മാറി അവർ വീണ്ടും ഒന്നായി.
