ஒரு அழகான கிராமத்தில் ரவி மற்றும் கதிர் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் சிறுவயது முதலே இணைந்தே வளர்ந்தவர்கள். ரவி மிகவும் அமைதியானவன், ஆனால் அவனுக்குள் அவ்வப்போது சின்னச் சின்ன பொறாமைகள் வந்து போகும். ஒருமுறை கிராமத்தின் திருவிழாவிற்குத் தேவையான அலங்காரப் பொருட்களைத் தயாரிக்கும் பொறுப்பு கதிரிடம் கொடுக்கப்பட்டது. கதிர் மிகச் சிறப்பாகச் செய்தான். இதைப் பார்த்த ரவி, வெளியே சிரித்துக் கொண்டிருந்தாலும், உள்ளுக்குள் 'நானும் இதைச் செய்திருக்கலாம், கதிர் தான் ஏன் முன்னால்?' என்று ஒரு ரகசியக் கோபத்தை வளர்த்துக் கொண்டான்.
இந்தச் சின்னஞ்சிறு கோபம் ரவியின் மனதில் ஒரு விஷமாகப் புரையத் தொடங்கியது. அவன் கதிரிடம் நேரடியாகப் பேசாமல், மற்ற நண்பர்களிடம் கதிரைப் பற்றித் தவறாகப் பேசத் தொடங்கினான். 'கதிர் ரொம்பத் தலைக்கனம் ஆகிட்டான் தெரியுமா?' என்று மெல்லச் சொல்லத் தொடங்கினான். ரவியின் இந்த ரகசியப் பகை, மெல்ல மெல்லக் கிராமத்து இளைஞர்களிடையே கதிரைப் பற்றிய தவறான புரிதலை ஏற்படுத்தியது. நண்பர்களிடையே பிரிவினையும், சண்டைகளும் உருவாகின. ஒரு காலத்தில் ஒன்றாக விளையாடியவர்கள் இப்போது ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்ளாமல் போனார்கள்.
ஒரு நாள், கிராமத்தின் பெரியவர் ரவியின் மனநிலை மாறியதைக் கவனித்தார். அவர் ரவியிடம், 'தம்பி, உன் மனதில் இருக்கும் கசப்பை வெளியே சொல்லாமல் மறைத்து வைத்தால், அது ஒரு விஷத்தைப் போல உன் உறவுகளை அழித்துவிடும்' என்று அன்புடன் அறிவுரை கூறினார். ரவி தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் கதிரிடம் சென்று மன்னிப்பு கேட்டான். ரவி தன் மனதைச் சரி செய்துகொண்டதும், நண்பர்களிடையே இருந்த விரிசல் மறைந்து மீண்டும் ஒற்றுமை திரும்பியது.
