ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಯುವಕನಿದ್ದನು. ಅವನು ಚುರುಕಾಗಿದ್ದರೂ, ಇತರರ ಮಾತು ಕೇಳುವ ಗುಣ ಅವನಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರಾದ ರಾಘವಣ್ಣ ಅವರು ಅವನಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಿದರು, 'ಅಜಯ್, ನೀನು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಗಳು ಸರಿಯಾಗಿರಲಿ. ನಿನ್ನನ್ನು ತಿದ್ದುವ ಶಕ್ತಿ ಇರುವವರನ್ನು ನೀನು ನೋಯಿಸಿದರೆ, ಅದು ನಿನ್ನ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ದಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ.'
ಆದರೆ ಅಜಯ್ ಅದನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ವ್ಯಾಪಾರಿಯನ್ನು ಮೋಸ ಮಾಡಿ ಹಣ ಗಳಿಸಲು ಅಜಯ್ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಒಬ್ಬ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದನು. 'ವಿಕ್ರಮ್ ನನಗೆ ಏನು ಮಾಡಬಲ್ಲ?', ಎಂದು ಅಜಯ್ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಯೋಚಿಸಿದನು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಹಳ್ಳಿಯ ಪಂಚಾಯಿತಿಗೆ ತಂದಾಗ, ಅಜಯ್ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುವ ಬದಲು ಪಂಚಾಯಿತಿಯವರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದನು. ತನಗೆ ಅಧಿಕಾರವಿರುವವರನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದು ಶೌರ್ಯ ಎಂದು ಅವನು ಭಾವಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಅದು ಅವನ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು. ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರು ಅಜಯ್ನ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಅವನನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿದರು.
ಯಾರೂ ಅವನೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅವನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಹಿರಿಯರ ಮಾತು ಕೇಳದೆ, ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುವವರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವುದು ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅಜಯ್ ಅರಿತುಕೊಂಡಾಗ ತುಂಬಾ ತಡವಾಗಿತ್ತು.
